“คุณหมอซู คุณหมอซู!”
หลังมื้อกลางวัน ซูฮวาเพิ่งนั่งลงที่โต๊ะทำงาน ตั้งใจจะขยันขึ้นสักหน่อย หยิบตำราแพทย์มาอ่านอะไรทำนองนั้น ก็ได้ยินเสียงคนเรียกเธอจากข้างนอก
พอเดินออกไปดู ก็เห็นลุงหยาง คนขับเกวียนวัว
“ลุงหยาง ลุงมาหาฉันหรือคะ?”
“เมื่อกี้ลุงไปทำธุระที่สหกรณ์ตำบล แล้วเห็นพัสดุของหนูอยู่ที่ไปรษณีย์ เลยขนกลับมาให้ด้วย นี่ไง! สองห่อนี้แหละ”
ลุงหยางสะบัดแส้ ชี้ไปยังพัสดุบนเกวียนพลางบอกซูฮวา
“อ๋อ! ขอบคุณค่ะลุง ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีพัสดุ ส่งลุงลำบากเลย”
ซูฮวาเดินเข้าไปยกพัสดุสองห่อจากเกวียนลงมาวางบนพื้น
“โธ่ เรื่องเล็กน้อยเอง ลุงไปก่อนนะ”
พูดจบ ลุงหยางก็เตรียมจะไป
“ลุงคะ รอเดี๋ยว!”
ซูฮวานึกขึ้นได้ว่าซาลาเปาที่นึ่งไว้ตอนกลางวันยังเหลืออีกหลายลูก เธอรีบกลับไปที่ครัว หยิบกระดาษไขมาห่อซาลาเปาแปดลูกที่เหลืออยู่ในเข่งนึ่ง แล้วกลับมาที่ข้างเกวียน
“ลุงหยาง นี่เป็นซาลาเปาที่ฉันนึ่งไว้ตอนกลางวัน ลุงกลับมาตอนนี้คงยังไม่ได้กินข้าวแน่ ๆ กินรองท้องหน่อยนะคะ”
ซูฮวายัดซาลาเปาใส่อ้อมแขนของลุงหยาง
“ไม่ ๆ แบบนี้จะได้ยังไง” พอได้ยินคำว่าซาลาเปา ลุงหยางก็นึกถึงแป้งสาลีขาว ของล้ำค่าแบบนั้นจะรับของจากสาวน้อยฟรี ๆ ได้ยังไง
“ลุงไม่ต้องเกรงใจฉันหรอกค่ะ ถือว่าฉันขอบคุณลุงก็แล้วกัน ถ้าไม่อย่างนั้น อากาศหนาวขนาดนี้ แถมพัสดุก็ใหญ่ตั้งสองห่อ ฉันคงขนกลับมาเองลำบากจริง ๆ”
“งั้นก็ได้ ขอบใจนะคุณหมอซู”
“ลุงไม่ต้องเกรงใจค่ะ ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณลุง”