“ไม่ได้ ฉันปล่อยให้คุณเสี่ยงคนเดียวไม่ได้ เอาอย่างนี้ ฉันจะล่อพวกเขาไปทางอื่น คุณเอาสิ่งนี้ไปให้ผู้อำนวยการหวังแห่งสถานีตำรวจสหกรณ์ตำบล บอกว่าเมิ่งอิ่นโจวขอร้องให้เขาส่งจดหมายไปยังเขตทหารภาคตะวันตกเฉียงใต้”
เมิ่งอิ่นโจวล้วงซองจดหมายออกมาจากกระเป๋าด้านในเสื้อเชิ้ต แล้วยื่นให้ซูฮวา
ซูฮวาถอนหายใจ ก่อนดันจดหมายกลับไป
ทหารที่ปกป้องบ้านเมืองกำลังตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต เธอจะปล่อยไว้ไม่ช่วยก็ไม่ได้ แต่หากต้องเข้าไปพัวพันกับความลับของกองทัพ เธอก็ไม่อยากรับรู้
การช่วยชีวิตเขา แล้วอาศัยจังหวะล่อศัตรูหนีไป น่าจะเป็นจุดจบที่ดีที่สุดสำหรับทั้งคู่ในวันนี้ ทว่าคนตรงหน้ากลับหัวแข็ง ไม่ยอมปล่อยเธอไป
ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็มีแต่ต้องจัดการคนสองคนที่ตามตอแยไม่เลิกราเสียแล้ว
“คุณแน่ใจนะว่ามีแค่สองคนที่ตามคุณมา?”
“แน่ใจ”
ที่จริงตอนแรกอีกฝ่ายมีคนเป็นสิบ หลังจากทั้งสองฝ่ายปะทะกัน เขายิงตายไปหกคน ส่วนเพื่อนร่วมรบยิงตายไปสามคน
ต่อมา เพื่อคุ้มกันจดหมายลับที่อยู่ในอ้อมแขนของเขา เพื่อนร่วมรบจึงวิ่งไปอีกทาง มีสองคนที่ไล่ตามเขามา
เขาเชื่อว่าเมื่อมีเพื่อนร่วมรบอยู่ ต่อให้ต้องตาย อีกฝ่ายก็จะถ่วงเวลาพวกนั้นไว้ให้ได้
ส่วนที่เหลือก็คือสองคนที่ไล่ตามเขามา
“ปืนของคุณล่ะ?”
เมิ่งอิ่นโจวหยิบปืนพกออกมาจากอก สีหน้าจนใจ
“กระสุนหมดแล้ว”
“ฝีมือพวกนั้นเป็นยังไง?”
“ถ้าฉันไม่ได้บาดเจ็บ จัดการสองคนนั้นได้สบาย ๆ แต่ตอนนี้คงสู้ได้แค่คนเดียว”