แต่ปฏิกิริยาของชาวบ้านกลับไม่ได้ทำให้จางเต๋อจู้สำรวมลง ตรงกันข้าม ยิ่งทำให้เขาได้ใจหนักกว่าเดิม
ตั้งแต่พวกปัญญาชนลงชนบท เขาก็เล็งสาว ๆ จากในเมืองเหล่านั้นไว้แล้ว ปกติก็ฉวยโอกาสพูดจาลวนลาม แถมยังชอบเข้าไปเบียดเสียดร่างกายคนอื่นอยู่เรื่อย
จนหญิงสาวที่ลงชนบทต้องจับกลุ่มกันออกไปข้างนอก ไม่อย่างนั้นก็ไม่กล้าออกจากบ้าน
วันนี้ดูท่าเขาคงเล็งซูฮวาไว้แล้ว
ก็ใครใช้ให้สถานีอนามัยแห่งนี้มีเธออยู่คนเดียวล่ะ?
พอคนไข้กลับกันหมดแล้ว เธอซึ่งเป็นผู้หญิงคนเดียวจะไปสู้แรงผู้ชายได้ยังไง?
“หมอซู ได้ยินว่าฝีมือรักษาของคุณดีมาก ช่วงนี้พี่ชายเจ็บหน้าอกบ่อย ๆ ช่วยดูหน่อยได้ไหมว่าเป็นอะไร?”
กลัวว่าชาวบ้านจะทำให้แผนการของตัวเองพัง จางเต๋อจู้จึงตั้งใจเลือกตรวจเป็นคนสุดท้าย พวกคุณลุงคุณป้าที่มาก่อนหน้าส่วนใหญ่กลับบ้านกันไปหมดแล้ว
ซูฮวาขมวดคิ้ว มองชายท่าทางน่ารังเกียจตรงหน้า
“สหาย อาการเจ็บหน้าอกเป็นเรื่องของอายุรกรรม ต้องเอกซเรย์ถึงจะตรวจได้ชัด แนะนำให้ไปโรงพยาบาลค่ะ”
“เอ๊ะ? หมอซู แบบนี้คุณก็ทำไม่ถูกนะ เมื่อกี้มีคนมาตั้งเยอะ แต่ละคนก็เป็นคนละโรค คุณยังตรวจให้ได้เลย ทำไมพอถึงคิวผมกลับตรวจไม่ได้ล่ะ? คุณตั้งใจเล่นงานผมใช่ไหม?”
จางเต๋อจู้ยังคงทำท่าทางนักเลงเหมือนเดิม
“หึ…ดูออกแล้วเหรอ? ดูออกแล้วยังไม่ไสหัวไปอีก!”
จางเต๋อจู้ยืนนิ่งอยู่กับที่
เธอยอมรับแบบนี้เลยเหรอ?
เธอไม่ควรรีบอธิบายว่าตัวเองไม่ได้ตั้งใจหรอกเหรอ?
ถ้าเขาไปร้องเรียนว่าเธอบริการไม่ดี เบื้องบนไม่เอาเรื่องเธอหรือไง?