“เสี่ยวฮวา ฉันกินไม่เก่ง กินไม่หมดหรอก เธอช่วยกินสักครึ่งนะ”
สวี่เสี่ยวฮวารีบโบกมือปฏิเสธ
“ไม่ต้องหรอก ฉันกินแป้งแผ่นก็พอ หลานหลานรีบกินเถอะ”
“โธ่ เธอไม่ต้องเกรงใจฉันหรอก ฉันกินไม่หมดจริง ๆ ถ้าเธอไม่กิน ที่เหลือฉันก็คงต้องทิ้งแล้ว”
พอได้ยินเฉินหลานหลานบอกว่าจะทิ้ง สวี่เสี่ยวฮวาก็ไม่ปฏิเสธอีก
แม่ของเธอเคยบอกไว้ว่า คนที่กินอาหารทิ้งขว้างจะถูกสวรรค์ลงโทษ
หลานหลานเป็นคนดีขนาดนั้น จะเกิดเรื่องไม่ดีกับเธอไม่ได้
เธอค้นกระเป๋าสะพายข้างที่พกติดตัวอยู่ ก่อนจะเจอแมลงปอไม้ไผ่สานตัวเล็ก ๆ
“หลานหลาน ฉันรับของจากเธอเปล่า ๆ ไม่ได้หรอก นี่เป็นของเล่นชิ้นเล็ก ๆ ที่ฉันสานเอง เอาไปห้อยกับกุญแจได้ หวังว่าเธอจะไม่รังเกียจนะ”
สวี่เสี่ยวฮวากำแมลงปอไม้ไผ่ในมือแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว เธอรู้ว่าของเล่นที่ตัวเองสานไม่ได้มีราคา แต่ก็ไม่มีของอย่างอื่นที่พอจะมอบให้ได้แล้วจริง ๆ
“ว้าว สวยจัง! เสี่ยวฮวา เธอเก่งมากเลย!”
เฉินหลานหลานชอบของเล่นเล็ก ๆ แบบนี้อยู่แล้ว น้ำเสียงประหลาดใจของเธอจริงใจอย่างเห็นได้ชัด ไม่ได้พูดเอาใจเลยสักนิด
เมื่อเห็นเฉินหลานหลานรับแมลงปอไม้ไผ่ไป สวี่เสี่ยวฮวาก็รู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อย เธอรับข้าวกล่องครึ่งหนึ่งจากมืออีกฝ่ายมา สีหน้าดีใจอย่างเห็นได้ชัด
หวังหย่าหนานคงกลัวถูกสวนกลับจนเข็ด คราวนี้เลยฉลาดพอที่จะไม่พูดอะไร เพียงแค่ส่งเสียงจิ๊ปากเบา ๆ
ซูฮวาคร้านจะสนใจเธอ จึงกินข้าวกล่องในมือไปเงียบ ๆ