วันรุ่งขึ้น ซูฮวานอนจนตื่นเอง พอออกจากบ้านก็เกือบเที่ยงแล้ว
เธอแวะกินให้อิ่มที่ร้านอาหารของรัฐ จากนั้นก็ซื้อห่อซาลาเปาไส้เนื้อ 10 ลูกกับอาหารสี่อย่างและข้าวกลับไปด้วย ช่วงนี้มีเรื่องต้องจัดการมากมาย ไม่แน่ว่าจะมีเวลาแวะร้านอาหารทุกมื้อ เตรียมของที่กินได้เลยไว้สักหน่อย จะกลับไปกินที่โรงแรมรับรองก็เหมือนกัน
จากนั้นเธอก็ออกเดินทางไปตลาดเหนือ
เสบียงมีมากเท่าไรก็ไม่เป็นไร ไหน ๆ ก็มีเวลาแล้ว ซูฮวาจึงตั้งใจจะเดินตลาดมืดที่เหลืออีกสองแห่งให้ครบ
เมื่อเทียบกับตลาดมืดสองแห่งก่อน ตลาดเหนือมีขนาดเล็กกว่าเล็กน้อย ของที่ขายส่วนใหญ่ก็ยังเป็นผักกับผลไม้เหมือนเดิม คราวนี้ซูฮวาไม่ได้ซื้อผัก ซื้อเพียงแอปเปิล 20 ชั่ง
ถึงตอนนี้คนชนบทจะทำงานรวมหมู่เพื่อสะสมแต้มแรงงาน แต่แต่ละครอบครัวก็ยังมีแปลงผักส่วนตัว ผักที่กินกันเป็นประจำ เธอแลกกับพวกป้ากับน้าในหมู่บ้านได้ นอกจากจะช่วยกระชับความสัมพันธ์แล้ว ยังอธิบายที่มาของอาหารได้ด้วย
ไม่อย่างนั้น ถ้าเธอไม่ซื้ออะไรเลยแต่กลับมีผักกินทุกวัน ก็น่าสงสัยเกินไป
ซื้อแอปเปิลเสร็จ ซูฮวาก็เดินลึกเข้าไปอีก ทันใดนั้นสายตาของเธอก็สะดุดเข้ากับไก่ตัวผู้สามตัวตรงหน้า
เธอรีบก้าวเข้าไปสองสามก้าว แล้วนั่งยอง ๆ ลงตรงหน้าไก่
“คุณป้าคะ ไก่พวกนี้ขายยังไงคะ?”
“หนูจ๊ะ ไก่พวกนี้มีสองตัวหนักประมาณ 4 ชั่ง อีกตัวหนัก 5 ชั่ง คิดชั่งละ 1 หยวนจ้ะ”
ซูฮวารู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง ไก่ตัวเล็กไปหน่อย แต่พอคิดอีกที ก็ไม่แปลก คนสมัยนี้ยังกินไม่อิ่ม จะเอาอะไรมาเลี้ยงไก่กันล่ะ?