“อืม ถ้าไม่มีอะไรแล้ว พวกเราขอตัวกลับก่อนนะ”
“เดี๋ยวก่อน”
เฉิงสืออี๋ดึงแขนเสื้อเฉิงสืออันเบา ๆ
“พี่ซู อย่าลืมเขียนจดหมายมาหาฉันนะ ห้ามลืมเด็ดขาดเลย”
“ได้สิ วางใจเถอะ”
“อืม” เฉิงสืออี๋พยักหน้าแรง ๆ
“งั้นพวกเรากลับก่อนนะ อย่าทำที่อยู่ของฉันหายล่ะ” เฉิงสืออันกลัวจะรบกวนธุระต่อไปของซูฮวา จึงเป็นฝ่ายเอ่ยขอตัวกลับ
“อืม วางใจได้”
ของที่เก็บไว้ในมิติ ต่อให้อยากทำหายก็ยังยาก
หลังเฉิงสืออันกับเฉิงสืออี๋ออกจากตรอกเหมยฮวา ซูฮวาก็รีบเก็บสิ่งของเข้ามิติ ก่อนกลับไปยังโรงแรมรับรอง
เรื่องในเมืองหลวงมาถึงตอนนี้ก็แทบจะสิ้นสุดลงแล้ว ต่อจากนี้เธอจะได้รอวันลงชนบทอย่างสบายใจ
สองวันที่ผ่านมาเธอนอนไม่ค่อยหลับ พอกลับถึงโรงแรมรับรอง ซูฮวาก็ล้างหน้าแปรงฟันอย่างง่าย ๆ แล้วล้มตัวลงนอน ทันทีที่แตะเตียงก็หลับไปเลย
วันรุ่งขึ้นไม่มีแผนอะไรเป็นพิเศษ ซูฮวาจึงเข้าไปในมิติ จัดแจงตรวจนับเสบียงกับเงินและคูปองที่มีอยู่
อาจารย์ของซูฮวามีฝีมือการแพทย์ยอดเยี่ยม คนรู้จักของเขาไม่ใช่ข้าราชการระดับสูงก็เป็นคนในกองทัพ อีกทั้งยังมีฝีมือปรุงยา รายได้จึงไม่น้อยเลย
เขาเอ็นดูลูกศิษย์ตัวน้อยเพียงคนเดียวมาก นอกจากจะให้เงินอั่งเปาในเทศกาลแล้ว ปกติก็ให้เงินใช้ไม่น้อยเช่นกัน
ก่อนกลับบ้าน ซูฮวาเก็บเงินไว้ได้มากกว่า 2,000 หยวน เฉินชุ่ยหลานยังชดเชยให้เธออีก 500 หยวน
หลังจากคราวก่อนให้เฉิงสืออันไป 1,000 หยวน ตอนนี้เหลืออยู่ 1,500 หยวน แน่นอนว่าเงินย่อยที่ใช้กินอยู่ตามปกติยังไม่ได้นับรวม