ผมถูกบอกเลิก
ผมชื่อหวังไฉ ส่วนแฟนเก่าชื่อหวงเซี่ยวเซี่ยว เรารักกันมาสามปี ตั้งแต่มัธยมปลายจนถึงปีหนึ่งมหาวิทยาลัย ไม่เคยทอดทิ้งกัน
จนกระทั่งวันหนึ่ง เธอเป็นฝ่ายขอเลิกกับผมเอง เหตุผลที่เธอพูดก็คือ หวังไฉ นายเอาแต่นอนแผ่อยู่ในหอพักทุกวัน จนแขนขาแทบจะฝ่อลีบหมดแล้ว!!!
ฮึ นิสัยชอบเงินของเธอเผยออกมาจนได้
ผมเข้าใจแล้ว เธอต้องทิ้งผมไปเพราะผมไม่มีเงินแน่ ๆ
น้ำตาหยดลงบนข้าวขาหมู ผมสาบานว่าจะหาเงินให้ได้หนึ่งร้อยล้าน
ตอนแรกผมไปทำงานพิเศษที่โรงอาหาร ตั้งใจจะให้เธอเห็นว่าผมก็หาเงินได้เหมือนกัน
แต่พอเริ่มทำงานพิเศษ ผมถึงได้รู้ว่าการหาเงินมันยากเย็นขนาดไหน
ผมเริ่มเสียใจ ย้อนนึกถึงเรื่องราวตลอดสามปีของเรา แล้วก็พบว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอเป็นฝ่ายเลี้ยงดูผมมาตลอด
ผมผิดไปแล้ว
ตอนที่คิดจะยอมก้มหัวขอโทษ ผมถึงได้รู้ว่าเธอบล็อกผมไปทุกช่องทางแล้ว
เพื่อนผมบอกว่า ถ้าอยากได้ใจผู้หญิงคนหนึ่งกลับคืนมา วิธีที่ดีที่สุดก็คือทำให้เธอเห็นความจริงใจของผม
ผมเลยถามเพื่อนว่ามีวิธีไหนที่จะทำให้เธอเห็นความจริงใจได้บ้าง
เพื่อนบอกให้ผมรีบตั้งใจหาเงิน แล้วทำให้แฟนเห็นว่าผมรู้จักมุ่งมั่นพัฒนาตัวเอง แบบนี้เธอจะต้องยอมกลับมาอยู่ข้างผมแน่
พูดแล้วก็ลงมือทำ ตามคำแนะนำของเพื่อน ผมตัดสินใจไปส่งอาหารแถวมหาวิทยาลัย
เวลาส่งอาหารค่อนข้างยืดหยุ่น ปกติที่มหาวิทยาลัยมีเรียนอยู่แล้ว อีกอย่างทำงานพิเศษในมหาวิทยาลัยก็ได้เงินน้อย แถมจุกจิกสารพัด
ที่นี่ไม่เห็นค่ากัน ก็ยังมีที่อื่นให้ไปโว้ย! ฉันไม่ทำแล้ว ไปส่งอาหารดีกว่า!
งานส่งอาหารจัดเวลาได้ยืดหยุ่น ผมเรียนตอนกลางวันแล้วออกไปวิ่งส่งอาหารตอนกลางคืนได้ แบบนี้ก็หาเงินได้โดยไม่ต้องทิ้งการเรียน
ได้ประโยชน์ทั้งสองทาง
ผมหางานอยู่หลายแห่ง แต่ก็ยังไม่ค่อยพอใจนัก ตอนที่กำลังกลุ้มใจและคิดว่าคงหางานที่เหมาะกับตัวเองไม่ได้แล้ว ผมก็พบสถานีส่งอาหารเล็ก ๆ ที่ไม่สะดุดตาแห่งหนึ่งใกล้มหาวิทยาลัย
ป้ายด้านบนเขียนว่า: สถานีส่งอาหารเดือนวัน
ชื่ออะไรกันเนี่ย? ตามหลักแล้วน่าจะชื่อสถานีส่งอาหารวันเดือนอะไรทำนองนั้นไม่ใช่หรือไง
แถมชื่อนี้ก็แปลกพิลึก ผมไม่ได้คิดอะไรมาก เดินเข้าไปข้างในทันที
สิ่งแรกที่เข้าตาผมคือเรียวขาสวยคู่หนึ่งซึ่งสวมถุงน่องสีดำ…………
ตรงเรียวยาว ขาวเนียน บั้นปลายได้รูป
ปลายเท้าแตะพื้น แฝงเสน่ห์เย้ายวนที่อธิบายไม่ถูก
ผมเงยหน้าขึ้นมองโดยไม่รู้ตัว
บนโซฟามีหญิงสาวคนหนึ่งเอนกายอย่างเกียจคร้าน ดูแล้วน่าจะอายุยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปด แต่งหน้าประณีต แววตาชวนหลงใหล
เธอสวมเดรสสั้นรัดรูปทั้งชุด บุคลิกเย้ายวน ก้มหน้าไถโทรศัพท์อย่างไม่ใส่ใจ
พอได้ยินเสียงเปิดประตู เธอกะพริบตาปริบ ๆ แล้วมองมาทางผม
ริมฝีปากแดงระเรื่อขยับ เสียงของเธอคล้ายเสียงแมว แต่แฝงความเด็ดขาดที่ไม่อาจปฏิเสธ
“มาสมัครเป็นพนักงานส่งอาหารใหม่เหรอ? ไม่คิดเลยว่าจะเป็นนักศึกษาหนุ่มใสซื่อแบบนี้ หายากจริง ๆ นะ”
ผมประหม่าเล็กน้อย ก่อนพยักหน้า “พี่ครับ ผมอยากมาสมัครเป็นพนักงานส่งอาหาร”
หญิงสาววางโทรศัพท์ลง โน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย แล้วกวาดตามองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า ทำเอาผมรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว
“สถานีของเรามีกฎไม่เหมือนที่อื่น รับงานน้อย เงินเดือนสูง จ่ายรายวัน
ข้อเสียอย่างเดียวคือ สถานีส่งอาหารของเราส่งอาหารพร้อมกันได้เฉพาะตอนกลางคืนเท่านั้น”
ผมชะงักไป “ทำไมต้องส่งอาหารตอนกลางคืนด้วยครับ กลางวันไม่ส่งเหรอ?”
เธอยิ้มบาง ๆ พลางยกมุมปากขึ้น ทำเอาผมรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง
“เพราะลูกค้าของเราพิเศษมาก พวกเขากินอาหารแค่ตอนกลางคืน กลางวันไม่กินกัน”
ตอนนั้นในหัวผมมีแต่เรื่องหาเงินเพื่อขอหวงเซี่ยวเซียวคืน ผมไม่เข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของเธอเลยสักนิด
ผมนึกว่าเธอแค่พูดจาลึกลับ จึงรีบตอบว่า “ขอแค่หาเงินได้ก็พอครับ ผมทำได้!”
หญิงสาวพยักหน้าแล้วพูดว่า “ได้ เซ็นสัญญาเข้าทำงานฉบับนี้แล้ว พรุ่งนี้ก็มาทำงานอย่างเป็นทางการได้เลย”
สิ้นเสียง เธอก็ยื่นสัญญาเข้าทำงานแผ่นหนึ่งให้ผม