หญิงชราคนหนึ่งจะจับตัวเหวินฉือ
พี่หวังพุ่งไปข้างหน้า ปกป้องเธอเหมือนแม่ไก่ปกป้องลูกไก่ "นางคือคุณนายรอง ใครให้พวกเจ้ากล้าลงมือกับนายหญิงในจวน!"
หญิงชราสองคนไม่กล้าเข้าใกล้ชั่วขณะ
เสิ่นเสวี่ยเอ๋อตะโกนว่า "ฉันต่างหากที่จะเป็นคุณนายรองในอนาคต! เจ้าเป็นใคร กล้ามาขวางเรื่องของฉัน ยังไม่ถอยอีก ฉันจะตีเจ้าไปด้วย!"
พี่หวังปกป้องยิ่งขึ้น
เสิ่นเสวี่ยเอ๋อมาก่อกวนเรื่องที่เรือนหลานซิงหลายครั้ง พี่หวังทนไม่ไหวมานานแล้ว
เพราะนางเป็นนาย จึงทำอะไรไม่ได้
ตอนนี้นางจะทำร้ายเหวินฉือ พี่หวังไม่สนใจอะไรอีกแล้ว ชี้หน้าเสิ่นเสวี่ยเอ๋อด่า "เจ้าเป็นเพียงคุณหนูตระกูลฝ่ายหญิง พูดตรงๆ ก็คือคนนอก กล้าทำร้ายคุณนายรอง ยังมีกฎหมายหรือกติกาอยู่บ้างไหม?"
เสิ่นเสวี่ยเอ๋อยกมือจะตี
เหวินฉือไวทันควัน ดึงพี่หวังออก แล้วคว้าข้อมือเสิ่นเสวี่ยเอ๋อไว้
เสิ่นเสวี่ยเอ๋อพยายามดิ้น
แต่เหวินฉือเป็นคุณหนูที่ดูบอบบาง แต่มือกลับแข็งแรงมาก เสิ่นเสวี่ยเอ๋อออกแรงเท่าไหร่ก็ไม่หลุด
โกรธพูด "ปล่อยฉัน!"
เหวินฉือสะบัดมือเธอทิ้ง
พูดเย็นชา "คุณนายเชิญฉันมา ต่อให้จะลงโทษ ก็ต้องให้คุณนายเป็นคนพูด"
"ตอนนี้ หลีกทางไป!"
เสียงเธอไม่ดัง
แต่เต็มไปด้วยการเตือน
เสิ่นเสวี่ยเอ๋อไม่รู้ทำไม เมื่อสบตากับเหวินฉือ รู้สึกขนลุกไปทั้งหลัง
เท้าก้าวถอยไปด้านข้างโดยไม่รู้ตัว
แต่จะปล่อยเหวินฉือไปง่ายๆ ก็ไม่ยอม กระทืบเท้าพูด "อย่าเพิ่งดีใจเร็วเกินไป เดี๋ยวดูป้าเลี้ยงจัดการเจ้า!"