ซ่งอวิ้นหลิงนัดหลินอวี่พบกันที่โรงแรมเซินเฉิง
โรงแรมตั้งอยู่บนทำเลที่ดีที่สุดของถนนเหอผิง มีระดับสูงมาก ใครจะเข้ามาได้ต้องรวยหรือมีตำแหน่งสูง
เมื่อหลินอวี่มาถึง ซ่งอวิ้นหลิงกำลังอยู่ในห้องส่วนตัว นั่งเล่นไพ่นกกระจอกกับเหล่าคุณนายผู้มั่งคั่งที่แต่งกายหรูหราหลายคน
เมื่อเห็นนาง ก็เรียกคนอื่นมาเล่นแทนที่
แล้วพาหลินอวี่ไปที่ระเบียง
หยิบซองบุหรี่ออกมา ถามหลินอวี่ว่า "สูบบุหรี่ไหม?"
หลินอวี่ยิ้มอย่างสุภาพ "ไม่เป็นไร"
ซ่งอวิ้นหลิงก็ยิ้ม
ในรอยยิ้มมีความเดียวดายอยู่เล็กน้อย "อยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่ไปสักปีสองปี เธอก็จะรู้ว่านี่เป็นของดี"
จุดบุหรี่
นางสูดเข้าไปหนึ่งปาก
ค่อย ๆ พ่นควันออกมา แล้วจึงพูดว่า "ผู้ว่าการทหารไปอว่านเฉิงแล้ว คาดว่าต้องอยู่เกือบครึ่งเดือน ครั้งนี้เขาไม่กลับไปที่นั่น ผู้หญิงคนนั้นก็โทษเธอไม่ได้อีกแล้ว"
ถือเป็นข่าวดี
หลินอวี่พูดว่า "ขอบคุณมาก"
ซ่งอวิ้นหลิง "ไม่เป็นไร"
สายตามองไปทางโต๊ะไพ่นกกระจอก "กลับไปก็ไม่มีอะไรทำ อยู่เล่นสักสองสามรอบไหม?"
หลินอวี่ "ฉันไม่ค่อยถนัด"
ซ่งอวิ้นหลิงทำเสียง "จุ ๆ" สองครั้ง "ใคร ๆ ก็บอกว่าคนที่ไปเรียนเมืองนอกเป็นคนหัวสมัยใหม่ ทำไมเธอไม่รู้อะไรเลย? ได้ ๆ งั้นฉันไม่รั้งเธอแล้ว"
หลินอวี่ลานางแล้วลงไปข้างล่าง
เดินผ่านทางเดิน นางเห็นเงาร่างที่คุ้นเคยคนหนึ่ง
ซวี่ถิง?
ชายคนนั้นเข้าไปในลิฟต์ หยุดที่ชั้นห้า
หลินอวี่รีบตามไป
ชั้นห้าตกแต่งอย่างหรูหราอลังการ
โคมไฟระย้าคริสตัลที่แขวนอยู่ตามทางเดินงดงามและฟุ่มเฟือย มีค่ามหาศาล พื้นปูด้วยพรมขนหนานุ่มอย่างยิ่ง
บนพรมมีรอยเท้าจาง ๆ หลายรอย