“ข่าวใหญ่! ข่าวใหญ่สุด!! เสิ่นจือเวินและลูกชาย ข้าราชการการคลัง ถูกกล่าวหาว่าปั่นหุ้นตลาดเซิ่นเจียง ถูกตำรวจรัฐบาลจับกุมแล้ว!”
“ไอ้พวกแซ่หลี่ นี่มันจะบีบให้ข้าก่อกบฏ!”
“ท่านผู้ว่าฯ อย่าเพิ่ง! แผ่นดินตะวันออกเฉียงใต้ทั้งหกมณฑลนั้นอุดมสมบูรณ์ พวกหมาป่ารายรอบจ้องจะเขมือบมานานแล้ว หากเปิดศึกขึ้นมา ต้องถูกโจมตีเป็นวงกว้างแน่!”
“ท่านผู้ว่าฯ ข้ามีแผน”
......
เดินออกจากศาลาว่าการมหาดไทย เหวินฉือกำหนังสือสมรสในมือแน่น
มองไปที่ชายคนที่เดินนำหน้า
สามีในหนังสือสมรสของนาง
—— ฟู่จิ่งหวย
เขาสูงใหญ่ สวมเครื่องแบบทหารที่ดูเก่าแล้วเล็กน้อย ช่วงไหล่กว้าง เอวบาง รูปร่างสูงโปร่งผึ่งผาย เพียงแต่ดูอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก ก้าวยาว ๆ ไปที่รถ ท่าทางมืดมนและดุร้าย
นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้พบกัน
ตั้งแต่เข้าไปในศาลาว่าการจนออกมา เขาไม่แม้แต่จะมองนางสักครั้ง
การจดทะเบียนสมรส เขาไม่เต็มใจ
จริง ๆ แล้ว...
นางก็ไม่เต็มใจเหมือนกัน
นางไปเรียนแพทย์ที่ต่างประเทศเจ็ดปี เพิ่งกลับมาเมื่อเดือนที่แล้ว
กลับมาพบว่า พ่อและพี่ชายถูกจับ บ้านถูกยึด แม่และพี่สะใภ้ก็ถูกนำตัวไปด้วย ไม่รู้ชะตากรรม
นางวิ่งวุ่นอยู่หลายวัน
สุดท้าย หัวหน้าที่ปรึกษาของจอมทัพฝู่จ้งโซ่ว ผู้ว่าการหกมณฑล ชูเหวินเจิ้ง มาหานาง บอกว่าอยากให้ช่วยพ่อและพี่ชายไว้ ก็ต้องแต่งงานกับลูกชายของผู้ว่าการ
ท่านจอมทัพฝู่มีลูกชายห้าคน
คนโต ฝู่ฉางไห่ แต่งงานไปแล้ว คนที่สาม ฝู่เสวียนหวย อายุแค่สิบเจ็ด ส่วนอีกสองคน อายุสิบห้ากับสิบสาม
คนที่อายุเหมาะสมและยังไม่ได้แต่งงาน มีเพียงคนที่สอง ฟู่จิ่งหวย
ฟู่จิ่งหวยเป็นคนเกเร
อายุสิบกว่า ๆ ก็ขึ้นสนามรบ ใจดำมือหนัก
ว่ากันว่าพ่อของเขาจอมทัพฝู่ที่ยึดครองหกมณฑลตะวันออกเฉียงใต้ได้ มีผลงานครึ่งหนึ่งมาจากเขา อีกทั้งยังมีคนเล่าว่า จอมทัพฝู่กับภรรยาทะเลาะกันเรื่องอนุภรรยา เขายิงปืนขู่ พ่อต้องพาอนุภรรยาย้ายออกจากตระกูลฝู่
เหวินฉือนึกถึงคำพูดของชูเหวินเจิ้ง
ถามฟู่จิ่งหวย: “ฉันจะได้พบท่านจอมทัพเมื่อไหร่?”
ชายหนุ่มหยุดฝีเท้า
ไม่แม้แต่จะหันกลับมา น้ำเสียงเย็นชาน่ากลัว: “ถ้ามีความสามารถ ก็ไปสั่งให้ท่านผู้เฒ่าสั่งให้ข้าจดทะเบียนกับเธอสิ จะพบเขาตอนไหน จำเป็นต้องถามข้าด้วย?”
นายทหารคนสนิทเปิดประตูรถ
ฟู่จิ่งหวยก้มตัวลงไปนั่ง
ก่อนที่ประตูจะปิด ฟู่จิ่งหวยดึงคอเสื้อ พูดเสียงต่ำเป็นการข่มขู่: “อย่าคิดว่าเซ็นชื่อในทะเบียนแล้ว พ่อจะยอมรับว่าเธอเป็นผู้หญิงของพ่อ ถ้ากล้าทำตัวเด่นไปไหน พ่อจะยิงเธอคนแรก!”
“ขับรถ!”
“คุณชายรอง!”
พ่อบ้านที่สวมเสื้อกั๊กสีดำวิ่งตามมา: “ท่านจอมทัพสั่ง เชิญคุณชายรองพาคุณหญิงรองกลับจวน เพื่อแนะนำให้คนในครอบครัวรู้จัก”
ชายหนุ่มขมวดคิ้ว
ด้วยความรำคาญอย่างยิ่ง: “คนที่เขาเลือก อยากแนะนำ ก็ให้เขาไปแนะนำด้วยตัวเอง”
สั่งนายทหารคนสนิทที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยแล้ว: “ขับรถ!”
รถแล่นหายไปอย่างรวดเร็ว
พ่อบ้านมองเหวินฉือด้วยความลำบากใจ
จะแนะนำนางให้คนในตระกูลฝู่รู้จักหรือไม่ เหวินฉือไม่สนใจ
การแต่งงานเป็นเพียงแผนเฉพาะหน้า
นางจะไม่ถือเอาฟู่จิ่งหวยเป็นสามีจริง ๆ
สิ่งที่ต้องทำคือพบผู้ว่าการให้ได้ เพื่อสืบให้รู้ถึงสถานการณ์ของครอบครัว
ถามพ่อบ้าน: “คุณพาพาฉันไปพบท่านจอมทัพได้ไหม?”
พ่อบ้านสีหน้าลำบากใจ: “คุณหญิงรองโปรดอภัย ท่านจอมทัพสั่งว่า หลังจากจัดการหนังสือสมรสเสร็จ ให้ท่านกับคุณชายรองกลับจวนฝู่โดยตรง”
แล้วอธิบายเพิ่ม: “ท่านจอมทัพไม่ให้คนในจวนเข้าไปในจวนผู้ว่าการ”
แต่เหวินฉือจำเป็นต้องพบผู้ว่าการให้ได้
นางพูด: “เข้าไปไม่ได้ ฉันก็จะรออยู่หน้าจวนผู้ว่าการ”
พ่อบ้านทำอะไรไม่ได้
จึงพานางไปที่จวนผู้ว่าการ
นายทหารคนสนิทฟังเรื่องราวแล้ว เข้าไปรายงาน
รออยู่ครู่ใหญ่ ไม่ได้ตัวท่านจอมทัพ กลับได้ตัวอนุภรรยาของท่านจอมทัพ ซ่งอวิ้นหลิง
นางหวีผมลอน สวมชุดกี่เพ้าผ้ากำมะหยี่รีดเรียบ
หนุ่มสาวงาม รูปร่างอ่อนช้อย
ยืนอยู่บนบันได
มองเหวินฉือด้วยความ curious
เหวินฉือช่วงนี้วิ่งวุ่นเรื่องครอบครัว เพื่อความสะดวก สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับเสื้อกล้ามตัวสั้น เสื้อคลุมตัวนอก
กางเกงขี่ม้า รองเท้าบูทยาว
ทันสมัย และคล่องตัว
ซ่งอวิ้นหลิงแววตาอิจฉา
แต่เพียงครู่เดียว ก็กลายเป็นความเห็นใจ: “เธอเรียนเมืองนอก ฝีมือท่านจอมทัพเลือก แต่ไม่ผ่านความเห็นชอบของผู้หญิงคนนั้น ต่อไปต้องอยู่ใต้ชายคาเดียวกันกับนาง มีเรื่องให้เธอลำบากใจอีกมาก”
ผู้หญิงคนนั้น...
หมายถึงภรรยาท่านจอมทัพหรือ?
ตอนนี้นายทหารคนสนิทที่เข้าไปรายงานกลับมาแล้ว เหวินฉือไม่มีเวลาคิดให้ละเอียดถึงความหมายในคำพูดของซ่งอวิ้นหลิง รีบเข้าไปถามนายทหาร: “เป็นอย่างไรบ้าง?”
นายทหารคนสนิท: “ท่านจอมทัพกำลังประชุม เชิญคุณหญิงรองกลับก่อนเถอะ”
เหวินฉือรีบถาม: “ฉันรอที่นี่ได้”
ซ่งอวิ้นหลิงหัวเราะ: “ท่านจอมทัพพูดอย่างนั้นแล้ว ต่อให้เธอรอจนฟ้าดินถล่ม เขาก็ไม่พบเธอหรอก”
ไม่มีเจตนาร้าย
เหมือนเป็นการเตือนเสียมากกว่า
หัวใจเหวินฉือเย็นลงไปครึ่งหนึ่ง
ถามนายทหารคนสนิทอีก: “หัวหน้าที่ปรึกษาชูอยู่หรือเปล่า?”
นายทหารคนสนิท: “หัวหน้าที่ปรึกษาไปตรวจตราค่ายทหาร ไม่รู้ว่าจะกลับเมื่อไหร่”
เหวินฉือผิดหวังโดยไม่รู้ตัว
แต่เมื่อเทียบกับคำปฏิเสธที่นางเจอตลอดเดือนนี้ ท่าทีของนายทหารคนสนิทถือว่าดีมากแล้ว
นางขอบคุณนายทหารคนสนิท
แล้วพูดกับพ่อบ้าน: “คุณกลับก่อนเถอะ กระเป๋าเดินทางของฉันอยู่บ้านเพื่อน ฉันจะไปเอาก่อน แล้วค่อยไป”
พ่อบ้านพูดด้วยความนอบน้อม: “ให้ข้าพาไปเถอะคุณหญิงรอง จวนมีหลายเรือน ต้องมีคนนำทาง”
เหวินฉือคิดว่าก็ใช่
จึงตกลง
บ้านตระกูลเหวินถูกยึด นางพักอยู่ที่อพาร์ตเมนต์ของเพื่อน
เพิ่งกลับเมือง ของไม่มาก
เสื้อผ้าสองสามชุดกับเอกสารบางส่วน ใส่ในกระเป๋าเดินทางหนังใบเล็ก
มองเอกสาร เหวินฉือลังเล
นางเรียนแพทย์แผนตะวันตก เชี่ยวชาญการรักษาทางคลินิกโรคหัวใจ และได้ผลงานที่ดี
เอกสารเหล่านี้ เป็นผลงานวิจัยเจ็ดปีและกรณีศึกษาที่รวบรวมไว้
ก่อนกลับ นางติดต่อโรงพยาบาลไว้แล้ว ตั้งใจจะกลับไปทำงาน นำวิธีการรักษาที่ทันสมัยจากต่างประเทศมาใช้
ดูเหมือนตอนนี้ เรื่องงานต้องเลื่อนออกไปก่อน
ในกระเป๋า ยังมีจดหมายที่นางไม่มีโอกาสส่ง
นางคิดอยู่นิดหน่อย แล้วสอดจดหมายไว้ระหว่างเอกสาร หาที่ไม่สะดุดตาในตู้เสื้อผ้าห้องนอน ซ่อนไว้
ยกกระเป๋าเดินทางหนังใบเล็ก เตรียมจะออกไป
ก็มีคนบุกเข้ามา
เป็นหญิงสาวคนหนึ่ง
ท่าทางหยิ่งยะโส ปากจัด
สายตาคมกริบราวกับปืนกล มองเหวินฉือตั้งแต่หัวจรดเท้าหลายรอบ: “นี่คือผู้หญิงที่ท่านลุงจัดหาให้ลูกพี่ลูกน้องคนที่สอง?”