ฟู่จิ่งหวยทำตัวไร้ยางอาย หลินอวี่เอ่ยปากค้านเชิงสัญลักษณ์สักสองสามประโยค แต่ในใจจริงไม่ได้ใส่ใจอะไร
ยอมตามใจเขาไป
ผ่านมาหลายครั้งขนาดนี้ ตอนนี้เธอชำนาญแล้ว รู้ว่าต้องทำยังไงถึงจะทำให้เขาสบายใจ
เขาสบายใจ อารมณ์ดี ชีวิตเธอก็อยู่ดี
อ่างอาบน้ำมันลื่นมาก
เธอยังต้องคอยทรงตัวไม่ให้ลื่นลงไปในน้ำ ซึ่งเปิดโอกาสให้ผู้ชายคนนี้ได้เปรียบอย่างมาก ไม่กี่อึดใจก็ยำเสื้อผ้าของเธอจนยับยู่ยี่
จนกระทั่งในที่สุดเขาก็ส่งเสียงครางต่ำในลำคออย่างพอใจ
เธอเองโน้มตัวเข้าไปจูบเขา
แขนเรียวโอบรอบคอและบ่าของเขา จูบอย่างละเมียดละไมและอ่อนโยน
ฟู่จิ่งหวยว่างมือข้างหนึ่งโอบเธอไว้ อีกมือหนึ่งลูบผมที่เปียกชื้นของเธอ น้ำเสียงใสกังวาน เต็มไปด้วยความอิ่มเอมหลังการมีสัมพันธ์: "วันนี้ขยันเป็นพิเศษ มีเรื่องจะขอร้องฉันเหรอ?"
เขาอ่อนไหวเสมอมา
หลินอวี่: "มีเรื่องเล็กน้อยหน่อย"
ฟู่จิ่งหวยใช้นิ้วงัดคางเธอขึ้นแล้วจูบที่ลึกขึ้น พอจูบเสร็จก็เอ่ยเสียงแผ่วเบา: "พูดมาสิ"
หลินอวี่พูด: "เพื่อนร่วมงานที่โรงพยาบาลผลัดกันเวรกลางคืน มีแค่ฉันคนเดียวที่ได้รับการยกเว้น พวกเขาคงจะเริ่มมีปากเสียงกับฉันแล้ว ช่วยไปพูดกับคุณผู้หญิงหน่อยได้ไหม ฉันไม่อยากทำตัวเป็นคนพิเศษ"
ฟู่จิ่งหวยสีหน้าไม่พอใจ: "ใครกล้าพูด?"
หลินอวี่: "นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ"
เธอเสนอค่าตอบแทนเอง: "สิบครั้ง"
ฟู่จิ่งหวยหลุดหัวเราะออกมาทันที
เธอผิวขาวอยู่แล้ว ใบหน้าเล็กๆ มีหยดน้ำเกาะ ยิ่งเผยให้เห็นความขาวเนียนดุจเครื่องเคลือบ เขายื่นมือไปขยี้แก้มเธอ แล้วถามกลับ: "ใจกว้างขนาดนี้เลยเหรอ?"