“คนไข้หัวใจอยู่ผิดด้าน?”
พอฟังหลินอวี่เล่าจบ เหวินฉือ ก็เริ่มสนใจขึ้นมา: “ได้ยินว่าแบบนี้ หนึ่งหมื่นคนก็หาไม่เจอสักหนึ่งหรือสองคน”
หลินอวี่ยิ้ม: “ก็เลยมาบอกเธอไง”
เหวินฉือ เริ่มสนใจอย่างมาก
ถามหลินอวี่: “รู้หรือยังว่าอาการแบบนี้เกิดจากอะไร? สาเหตุที่ทำให้หัวใจอยู่ผิดด้านมีหลายอย่าง”
หลินอวี่: “กำลังตรวจอยู่ เบื้องต้นตัดความเป็นไปได้ที่หัวใจจะเลื่อนไปทางขวาออกไปแล้ว”
ครู่หนึ่ง ก็เอ่ยชวนเหวินฉือ: “ผู้อำนวยการโรงพยาบาลอยากจัดประชุมปรึกษาเป็นพิเศษเกี่ยวกับคนไข้รายนี้ เธอสนใจจะเข้าร่วมไหม?”
เหวินฉือ ยิ้ม: “เธอมาหาฉันเพราะเรื่องนี้ใช่ไหม?”
หลินอวี่: “ก็ไม่เชิงหรอก แค่นานๆ ไม่ได้เจอเธอ เลยอยากมาคุยด้วย”
นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จึงพูด: “ฉันกับเถียนเจ้าชิงเลิกกันแล้ว”
นอกจากจะแปลกใจแล้ว
เหวินฉือ ก็นึกถึงซ่งยุ่ยเลี่ยง
ลองถามดู: “เพราะพี่ซ่งหรือเปล่า?”
หลินอวี่ไม่ได้ปฏิเสธ
เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างหม่นหมอง
ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ข้างนอกก็เริ่มมีฝนตกปรอยๆ อีกแล้ว
เม็ดฝนประปรายตกลงบนกระจกหน้าต่าง แตกกระจายเป็นรอยน้ำยาวๆ
ยิ่งตกมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งรวมกันเป็นแผ่น
หลินอวี่จุดบุหรี่มวนหนึ่ง
เหม่อมองอยู่นาน
เอ่ยปากอย่างเดียวดาย: “เถียนเจ้าชิงเป็นคนดี ฉันรู้สึกว่าแบบนี้ไม่ยุติธรรมกับเขาเลย”
หญิงงามย่อมเป็นที่จับตามองอยู่แล้ว
ยิ่งเป็นหญิงงามที่กำลังสูบบุหรี่ด้วยแล้ว
มีคนพยายามจะเข้ามาทักทาย แต่ถูกปฏิเสธ ก็พูดจาเสียดสีแล้วเดินไป
หลินอวี่ไม่ได้แคร์สายตาคนอื่น
นางพูดกับเหวินฉือ: “ที่พูดถึงเรื่องประชุมเมื่อกี้ เธอสนใจจะเข้าร่วมไหม? ถ้าสนใจ พอกำหนดเวลาแล้วฉันจะบอกเธอ”