ภรรยาของผู้ว่าการทหารพาเจิ้งซู่หยุนไปถูกขวางไว้ที่หน้าจวนรองผู้บัญชาการ ไม่ให้เข้าไป
ตอนที่ฟู่จิ่งหวยออกมา เธอกำลังมีอารมณ์โกรธอยู่พอดี
เหล่านายทหารคนสนิทต่างก้มหัวรับคำสั่งสอน
เมื่อเห็นฟู่จิ่งหวย ภรรยาของผู้ว่าการทหารยิ่งโมโหหนัก เดินเข้าไปด่าเขาว่า "มีลูกชายแบบนี้หรือไง? ปล่อยให้คนไปขวางแม่ตัวเองไว้หน้าประตูแบบนี้?"
ฟู่จิ่งหวยยืนอยู่บนบันได
มองคนทั้งสองจากที่สูง
ในแววตาที่มืดหม่น ไม่มีความเคารพแม้แต่น้อย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงความอบอุ่นใจ
ภรรยาของผู้ว่าการทหารถูกเขามองจนรู้สึกผิด
จึงพูดเสียงแข็งว่า "แกมองฉันแบบนั้นทำไม? ฉันพูดผิดตรงไหน?"
ฟู่จิ่งหวยกระตุกมุมปากเล็กน้อย
ย้อนถามเธอว่า "ที่บ้านท่านพ่อ แม่ก็เข้าไปไม่ได้เหมือนกัน ทำไมไม่เห็นแม่ไปด่าที่หน้าจวนผู้ว่าการทหารบ้างล่ะ?"
ภรรยาของผู้ว่าการทหารพูดไม่ออก
หายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดถึงที่มาที่ไปว่า "ก็ในเมื่อเหวินฉือกลับมาอย่างปลอดภัยแล้ว เรื่องที่นางหายตัวไปหลายวันนี่ เราก็ควรจะคุยกันให้ชัดเจนแล้วล่ะ วันเหล่านั้นที่นางหายไป ใครจะรู้ว่านางเจอใครมาบ้าง เจอเรื่องอะไรมาบ้าง?"
แล้วพูดต่อว่า "ผู้หญิงที่ไม่รู้ที่มาที่ไปแบบนี้ ฉันไม่ยอมให้นางแต่งเข้าจวนผู้ว่าการทหาร แต่งเข้าตระกูลฟู่"
ฟู่จิ่งหวยหัวเราะเยาะ
มองภรรยาผู้ว่าการทหารกับเจิ้งซู่หยุน สะใภ้ใหญ่กับแม่สามี ด้วยสายตาที่เย็นชามากขึ้นเรื่อย ๆ
"แม่ ผมอยากถามจริง ๆ ว่าแม่ยอมให้ใครแต่งเข้าจวนผู้ว่าการทหาร แต่งเข้าตระกูลฟู่?"
"เป็นเสิ่นเสวี่ยเอ๋อที่ตายไปแล้ว หลานสาวของแม่หรือเปล่า?"
"หรือจะเป็นลูกสาวตระกูลชือที่ตายไปแล้วล่ะ?"
"ผู้หญิงใจร้ายที่แม่เคยยกย่อง คนที่สะใภ้ใหญ่ของแม่ถือเป็นเพื่อนสนิทน่ะเหรอ?"