ซ่งอวิ้นหลิงไม่ยอมให้ความร่วมมือ เหวินฉือ ก็ทำอะไรรุนแรงไม่ได้
กลัวจะไปกระตุ้นเธอ
ทำได้เพียงปลอบโยนก่อน แล้วค่อยๆ ถามว่า "เป็นภรรยาของผู้ว่าการทหารหรือเปล่า?"
ซ่งอวิ้นหลิงส่ายหน้าอย่างอ่อนแรง
"นางมาด่าเสียยกใหญ่ แต่ต่อหน้าทหารคนสนิทในจวนผู้ว่าการทหารมากมายขนาดนั้น นางก็ทำอะไรไม่ได้ ด่าเสร็จก็กลับไป"
เหวินฉือ นึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง
จึงถามว่า "คุณเองไม่ต้องการลูกคนนี้ใช่ไหม?"
ซ่งอวิ้นหลิงยิ้มอย่างขมขื่น
ย้อนถามเหวินฉือ ว่า "ถ้าเป็นคุณ คุณจะยอมมีลูกให้คนที่อายุมากกว่าคุณยี่สิบปีไหม?"
เหวินฉือ อยากปลอบโยนเธอ
ให้เธอรับเลือดก่อน
ปลอบว่า "ลูกก็ไม่มีแล้ว คุณวางใจได้"
ซ่งอวิ้นหลิงน้ำตาไหลรินอีกครั้ง
สายตาเหม่อลอยมองเพดาน
เอ่ยเสียงสั่นเครือ "ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว ชีวิตแบบนี้ ฉันทนต่อไปอีกวันไม่ได้จริงๆ"
เสียเลือดมากเกินไป
ใบหน้าของเธอซีดขาวราวกับกระดาษ
เหวินฉือ เริ่มร้อนใจ "คุณไม่ชอบชีวิตแบบนี้ พอคุณหายดีแล้ว ก็ออกจากจวนผู้ว่าการทหารไปใช้ชีวิตอย่างที่คุณต้องการสิ"
ซ่งอวิ้นหลิงหันสายตามองเธอ
แววตาเยาะเย้ยชัดเจน "ถ้าออกจากที่นี่ได้ง่ายขนาดนั้น ฉันจะยังอยู่ที่นี่อีกหรือ?"
ชีวิตของเธอกำลังร่อยหรอลงเรื่อยๆ
เหวินฉือ กัดฟันพูดว่า "ฉันช่วยคุณได้"
ซ่งอวิ้นหลิงตะลึงไปครู่หนึ่ง
ดูเหมือนจะแปลกใจกับคำพูดของเหวินฉือ
เหวินฉือ พูดต่อ "คุณเคยช่วยฉันในยามที่ฉันลำบากที่สุด ฉันถือว่าตอบแทนบุญคุณคุณ พอคุณหายดีแล้ว ถ้ายังอยากจะไป ฉันจะช่วยคุณเอง"
ในแววตาของซ่งอวิ้นหลิง มีแสงสว่างวูบหนึ่งฉายขึ้นมา