เหวินฉือ ไปที่บ้านตระกูลชือ
ทหารคนสนิทจอดรถเรียบร้อย แล้วเดินตามเธอเข้ามา
ตอนนี้บ้านตระกูลชือย้ายออกจากบ้านหลังใหญ่เมื่อก่อนแล้ว ไปเช่าบ้านขนาดกลางอยู่ทางตะวันออกของแม่น้ำผู่เจียง คนทั้งครอบครัวสิบกว่าคนเบียดเสียดกันอยู่
ไม่เหลือเค้าโครงความรุ่งเรืองเมื่อก่อนเลยแม้แต่น้อย
ชือเฉิงเหอพาเธอมาหาคุณตาชือ
คุณตาชือดูแก่ลงไปสิบยี่สิบปี ดวงตาหม่นหมอง ใบหน้าเหี่ยวย่น ต่างจากตอนงานเลี้ยงวันเกิดที่ยังดูสดใสมีชีวิตชีวาราวกับคนละคน
ถ้าเดินสวนกันบนถนน
เหวินฉือ คงไม่กล้าทัก
เขาหยิบกล่องไม้เล็กๆ ที่เตรียมไว้ออกมา ยื่นให้เหวินฉือ
พูดว่า "นี่เป็นของที่พ่อเธอฝากไว้ตอนที่เรียนหนังสือกับฉันเมื่อหลายปีก่อน ฉันกลัวว่าไม่มีโอกาสได้คืนให้เขาด้วยตัวเองแล้ว มอบให้เธอไปเถอะ"
แค่ไม่กี่ประโยค กลางๆ ต้องหยุดหายใจหอบหนักๆ หลายครั้ง
เหวินฉือ รับไว้
เพราะความสัมพันธ์กับพ่อ ทำให้เหวินฉือ ยังมีความรู้สึกดีๆ ต่อคุณตาซือของตระกูลชืออยู่บ้าง
เห็นแบบนั้น ก็ถามเขา "คุณตาซือ ให้ผมเรียกหมอมาตรวจร่างกายให้ท่านไหมคะ?"
ชือซื่อชิงส่ายหน้า
ส่ายหน้าแล้วก็ควบคุมการหายใจไม่อยู่ "แก่แล้ว ต่อให้รักษาก็ไม่หายหรอก"
ตอนที่มองเหวินฉือ ดวงตาเขามีความปลาบปลื้ม
อดถอนหายใจไม่ได้ "ถ้าหยวนหยวนกับพวกเขาจะฉลาดรู้จักโตเหมือนเธอได้ก็คงดี แต่เสียดาย ถูกสอนจนเสียคนไปหมดแล้ว"
เหวินฉือ ปลอบ "ชะตากรรมแต่ละคนไม่เหมือนกัน"
ทั้งคู่คุยกันอยู่สองสามประโยค
ชือซื่อชิงพูดถึงอีกจุดประสงค์หนึ่ง
"ครั้งนี้ที่เชิญเธอมา ก็เพราะมีอีกคนอยากพบเธอ เขาก็เป็นลูกศิษย์ฉันเหมือนกัน รบกวนเธอเห็นแก่ที่ฉันเคยสอนพ่อเธอ ฟังเขาพูดสักสองสามประโยคได้ไหม?"