ถังเปาอายุเก้าขวบแล้ว
หนึ่งสัปดาห์ก่อนวันเกิด เสิ่นเป่ยชวนก็เริ่มถามเธอว่าอยากได้อะไร
“เค้กอยากได้รสอะไร? สตรอว์เบอร์รีหรือช็อกโกแลต?”
“ไม่เอาเค้ก”
เสิ่นเป่ยชวนงงไปชั่วขณะ “ไม่เอาเค้ก? แล้วจะเอาอะไร?”
ถังเปานอนคว่ำหน้าบนโซฟาพลิกดูหนังสืออยู่ ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมา “ฉันอยากกินหม้อไฟ ขอชวนเพื่อนมาที่บ้านกินหม้อไฟ”
“แค่นั้น?”
“แค่นั้น”
เสิ่นเป่ยชวนหันไปมองซ่งชิงหว่าน ซ่งชิงหว่านยิ้มและพยักหน้า
“ได้ แล้วอยากชวนใครบ้าง?”
ถังเปาจึงวางหนังสือลง แล้วนับนิ้ว “อัน, เหอเสี่ยวปิง, ฟางเสี่ยวเล่อ แค่นี้สี่คน”
“งั้นเขียนรายการมา อยากกินน้ำซุปอะไร อยากกินผักอะไร”
ถังเปาตาลุกวาว “จริงเหรอ? ฉันตัดสินใจเองได้?”
“วันเกิดเธอ เธอตัดสินใจเอง”
ถังเปากระโดดลงจากโซฟาทันทีแล้ววิ่งไปหากระดาษปากกา พลางตะโกน “ฉันอยากได้หม้อไฟสองรส! ข้างหนึ่งมะเขือเทศ อีกข้างเห็ด! กระเพาะวัวต้องสด! ลูกชิ้นกุ้งสองจาน! แล้วก็มันฝรั่งแผ่น! เส้นมัน!”
ซ่งชิงหว่านตะโกนตามหลัง “แล้วผักล่ะ?”
“เอา! ผักกาดแก้วกับผักกาดขาวน้อย! แต่ใส่แค่นิดเดียว!”
เสิ่นเป่ยชวนส่ายหน้าพลางยิ้ม
ในวันเกิด เสิ่นเป่ยชวนตื่นแต่เช้าไปตลาด ซื้อของทั้งถุงใหญ่กลับมา ซ่งชิงหว่านรับหน้าที่ปรุงน้ำซุป น้ำซุปมะเขือเทศใช้มะเขือเทศสดผัดเอง ส่วนน้ำซุปเห็ดก็ต้มจากเห็ดจริง
บ่ายสามโมง อันมาถึงเป็นคนแรก เธออุ้มกล่องของขวัญที่ห่ออย่างสวยงามเข้ามา
“ถังเปา! สุขสันต์วันเกิด!”
“อะไร ๆ?” ถังเปาวิ่งเข้าไปรับ
“แกเปิดเองสิ!”
ถังเปาฉีกกระดาษห่ออย่างรวดเร็ว ข้างในเป็นสมุดสเก็ตช์ปกแข็ง ปกเป็นภาพที่อันวาดด้วยมือ รูปถังเปาด้านข้าง
“ว้าว!” ถังเปาอุ้มสมุดขึ้นมาดู “อัน แกวาดสวยมากเลย! นี่ฉันเหรอ?”
“ก็แกไง! วาดตั้งหลายวัน!”
“ฉันสวยขนาดนี้เลยเหรอ?”
อันพยักหน้าอย่างจริงจัง “สวย สวยกว่านี้อีก ฝีมือฉันมีจำกัด”
ถังเปากอดสมุดสเก็ตช์ยิ้มตาหยี
ฟางเสี่ยวเล่อมาถึงเป็นคนที่สอง พอเข้าประตูก็โวยวายทันที