เด็กสามสิบเจ็ดคนเขียนกันเต็มๆหนึ่งสัปดาห์
บางคนเขียนกลับบ้าน บางคนเขียนตอนพัก บางคนแก้หลายรอบ ครูหลินตรวจทีละฉบับ แก้เพียงไม่กี่จุดที่ใช้คำไม่เหมาะสม ที่เหลือปล่อยผ่านไปตามต้นฉบับ
บ่ายวันที่ถังเปารวบรวมจดหมายทั้งหมด วางซ้อนกันหนาบนโต๊ะเรียน
เธอมองไปทีละฉบับ
บางฉบับเขียนตัวเบี้ยวๆ แค่ห้าหกบรรทัด แต่ทุกตัวเขียนอย่างตั้งใจ บางฉบับวาดรูปสีเทียนแปะข้างกระดาษจดหมาย มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งวาดธงแดงบนซองจดหมาย
ฉบับสุดท้าย
ถังเปาเปิดจดหมายของเหอเสี่ยวปิง
ยาวกว่าฉบับอื่น เขียนเต็มสองหน้ากว่า
"คุณยายครับ ผมชื่อเหอเสี่ยวปิง ปีนี้เก้าขวบ พ่อของผมก็เป็นทหาร ปีที่แล้วท่านเสียชีวิตขณะปฏิบัติภารกิจรักษาสันติภาพที่แอฟริกา ผมเลยรู้ว่าคุณยายคงคิดถึงลูกชายมาก ผมอยากบอกว่าท่านกล้าหาญมาก ท่านปกป้องผู้คนมากมาย คุณยายต้องภูมิใจแน่ๆ ผมเคยเสียใจมาก คิดว่าโลกนี้มีแค่ผมคนเดียวที่ไม่มีพ่อ ต่อมาผมรู้ว่าไม่ใช่ มีหลายคนเหมือนผม แต่ตอนนี้ผมดีขึ้นแล้ว เพราะมีคนบอกว่าเวลาที่เศร้า ให้กินของหวาน ผมเลยหวังว่าคุณยายจะกินของหวานด้วย ผมส่งลูกอมให้หนึ่งเม็ด เป็นของเพื่อนข้างโต๊ะ หวานมาก ขอให้คุณยายสุขภาพแข็งแรง เหอเสี่ยวปิง"
ถังเปาอ่านจบ มองกระดาษจดหมายใบนั้นนานมาก
แล้วเธอยิ้ม พับจดหมายอย่างระมัดระวังใส่ซอง
จดหมายของเหอเสี่ยวปิงเขียนถึงแม่ของวีรชนผู้พลีชีพ ท่านยายคนนั้นอยู่คนเดียวในเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่งที่กวางสี สามีเสียชีวิตไปนานแล้ว ลูกชายเป็นที่พึ่งเพียงคนเดียว ก็จากไปอีก
จดหมายสามสิบเจ็ดฉบับ ผู้รับสามสิบเจ็ดคน
เฉิงเยี่ยนชิวช่วยติดต่อที่อยู่ทั้งหมด วันนั้นหลังเลิกงาน เธอวิ่งไปที่โรงเรียนของถังเปาเพื่อรับจดหมาย
"สามสิบเจ็ดฉบับ?" เฉิงเยี่ยนชิวยิ้มเมื่อรับกองจดหมาย "ห้องเธอช่วยได้มากจริงๆ"