ถังเปาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเริ่มต้นตั้งแต่เมื่อไหร่
อาจจะเป็นหลังจากดูไลฟ์สดครั้งนั้นจบ หรือหลังจากวาดภาพนั้นเสร็จ หรือบางทีอาจจะเร็วกว่านั้นด้วยซ้ำ
สรุปก็คือ ตอนนี้ทุกวันหลังเลิกเรียน เธอโยนกระเป๋าทิ้งไว้ เขียนการบ้านเสร็จก็แอบเข้าไปในห้องหนังสือของเสิ่นเป่ยชวน แบกม้านั่งตัวเล็กไปวางหน้าตู้หนังสือ แล้วนั่งค้นหาเอกสาร
ในห้องหนังสือของเสิ่นเป่ยชวนมีตู้หนึ่งที่ใช้เก็บเอกสารของวีรชนผู้พลีชีพที่เปิดเผยได้โดยเฉพาะ บางส่วนเป็นบันทึกย่อที่โครงการรวบรวมไว้ บางส่วนเป็นข่าวตัดจากหนังสือพิมพ์และนิตยสาร บางส่วนเป็นจดหมายขอบคุณจากครอบครัวผู้เสียสละ
ถังเปาไม่ดูรูปถ่ายที่เกิดเหตุจริงพวกนั้น
เธอไม่แม้แต่จะพลิกแฟ้มพวกนั้นดู
เธอดูอยู่แค่อย่างเดียว: ประวัติโดยย่อของวีรชนผู้พลีชีพ
ชื่อ, ภูมิลำเนา, วันที่เข้ากองทัพ, วันที่สละชีพ, อายุ
แล้วเธอก็หยิบสมุดเล่มเล็กขนาดเท่าฝ่ามือของตัวเองออกมา คัดลอกใส่ไปทีละชื่อ
ลายมือเขียนประณีตเรียบร้อย ตั้งใจกว่าตอนทำการบ้านร้อยเท่า
ซ่งชิงหว่านเป็นคนแรกที่สังเกตเห็น
วันนั้นเธอเข้าไปหาของในห้องหนังสือ เห็นถังเปานั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น สมุดเล่มเล็กกางอยู่ตรงหน้า กำลังบรรจงเขียนทีละขีด