จ้าวเถี่ยจู้มาเยือนเขตทหารในวันหยุดสุดสัปดาห์
ถังเปากำลังทำการบ้านอยู่ในห้องนั่งเล่น ได้ยินเสิ่นเป่ยชวนรับโทรศัพท์ว่า “เถี่ยจู้มาแล้ว” เธอก็วางปากกาลงแล้ววิ่งไปที่ประตูทันที
“พ่อ! ลุงเถี่ยจู้มาเหรอ?”
“ใช่ เขามากับป้าหลี่ ลูกเปลี่ยนรองเท้าแล้วเราไปรับกันหน่อย”
ถังเปาถีบรองเท้าแตะออกแล้วสวมรองเท้ากีฬา พุ่งตัวออกไปข้างนอก เสิ่นเป่ยชวนตะโกนจากข้างหลังว่า “ค่อย ๆ วิ่งนะ!”
จะให้เธอค่อยได้ยังไง
จ้าวเถี่ยจู้กับหลี่ซิ่วอิงอยู่ที่หน้าประตูใหญ่ของเขตแล้ว
หลี่ซิ่วอิงเห็นถังเปาจากระยะไกล กำลังยิ้มแล้วโบกมือให้ จ้าวเถี่ยจู้ยืนอยู่ข้าง ๆ ดูสดชื่นขึ้นกว่าเมื่อคราวก่อนมาก ถึงยังมีท่าทางสับสนเล็กน้อย แต่แววตาสว่างขึ้นกว่าเดิม
ถังเปาวิ่งไปถึงตรงหน้า ส่งเสียงใสว่า “สวัสดีค่ะ ลุงเถี่ยจู้! สวัสดีค่ะ ป้าหลี่!”
จ้าวเถี่ยจู้ก้มลงมองเธอ กระพริบตา แล้วจู่ ๆ ก็ยิ้ม
“นี่...หนูถังเปาน้อยใช่ไหม?”
ถังเปาพยักหน้าอย่างแรง
จ้าวเถี่ยจู้โน้มตัวลงพิจารณาเธออยู่ครู่หนึ่ง “โตขึ้นขนาดนี้แล้วเหรอ? คราวที่แล้วเจอยังสูงแค่นี้เอง” เขาใช้มือทำท่าสูงประมาณครึ่งคน
หลี่ซิ่วอิงยิ้มอยู่ข้าง ๆ พูดว่า “นั่นมันตั้งแต่ปีที่แล้ว เด็ก ๆ โตเร็ว”
“อย่างนั้นเหรอ? ปีที่แล้วหรือ?” จ้าวเถี่ยจู้เกาหัวเล็กน้อย ทำท่าไม่แน่ใจ
หลี่ซิ่วอิงตบหลังมือเขา “ไปเถอะ เป่ยชวนรออยู่ทางนั้น”