พิธีต้อนรับถูกกำหนดไว้ในอีกสามวันข้างหน้า
ที่ลานกว้างใหญ่ของกองพลปฏิบัติการพิเศษ เขตทหารเอ กองเกียรติยศยืนเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย วงดุริยางค์ทหารประจำที่ หน่วยเชิญธงชาติเตรียมพร้อม
หน่วยค้นหาของหลินเยว่ทำหน้าที่อารักขาโลงศพกลับมาด้วยตัวเอง โลงไม้ที่คลุมด้วยธงชาติถูกเชิญลงจากรถเฉพาะกิจ ในจังหวะนั้น เสียงดนตรีทหารก็ดังขึ้น
บนลานกว้างมีผู้คนยืนอยู่กว่าสามร้อยคน ทั้งหมดยืนตรง สายตาจับจ้อง
คุณยายเฉินถูกเฉินเสี่ยวหงลูกสาวเข็นรถเข็นมา อยู่แถวหน้าสุด
วันนี้คุณยายใส่เสื้อตัวใหม่ เป็นเสื้อที่เฉินเสี่ยวหงตั้งใจไปหาซื้อที่ในเมืองเมื่อวานซืน สีน้ำเงินเข้ม สะอาดสะอ้านดูดี ผมหวีเรียบร้อย เส้นผมสีขาวเป็นประกายกลางแดด
บนตักของคุณยายมีรองเท้าผ้าใบทหารคู่นั้นวางอยู่
โลงศพถูกแบกโดยทหารหกนาย เดินก้าวเท้ามาทีละก้าว ก้าวอย่างช้าๆ มั่นคง ธงชาติสีแดงผืนนั้นปูราบเรียบอยู่ด้านบน ไม่มีรอยยับแม้แต่น้อย
คุณยายเฉินมองเห็นมาแต่ไกล
มือของท่านเริ่มสั่น กำที่เท้าแขนของรถเข็นแน่น
"เสี่ยวหง" ท่านเรียกชื่อลูกสาว
"แม่อยู่ตรงนี้ค่ะ" เฉินเสี่ยวหงย่อตัวลง จับมือของท่านไว้
"นั่นใช่...นั่นใช่น้องเธอไหม"
"ใช่ค่ะแม่ น้องกลับมาแล้ว"
โลงศพเคลื่อนเข้ามาใกล้ทุกที