เช้าวันรุ่งขึ้นตอนเจ็ดโมง ศาสตราจารย์เหลียงก็มาถึง
ดวงตาของเขาบวมเป่งราวกับลูกวอลนัต ดูแค่แวบเดียวก็รู้ว่าร้องไห้มาทั้งคืน ฝั่งเสิ่นเป่ยชวนก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันสักเท่าไร แต่สภาพจิตใจของเขายังถือว่าดีอยู่ บนโต๊ะมีเอกสารกองพะเนิน
"นั่งก่อน" เสิ่นเป่ยชวนรินน้ำให้แก้วหนึ่ง
ศาสตราจารย์เหลียงรับไปแต่ไม่ได้ดื่ม ถามตรง ๆ ว่า "ทีมผู้เชี่ยวชาญจะเข้าพื้นที่ได้เมื่อไร"
"บ่ายวันนี้ ฝ่ายทหารส่งทีมจากสถาบันโบราณคดีกับหน่วยนิติเวชมาทางอากาศรวมยี่สิบสามคน อุปกรณ์อยู่ระหว่างเดินทางแล้ว"
ศาสตราจารย์เหลียงพยักหน้า ปลายนิ้วเคาะลงบนโต๊ะ "เป่ยชวน เมื่อคืนฉันนอนไม่หลับทั้งคืน เอารายชื่อที่อ่านออกได้ทั้งร้อยสิบเจ็ดชื่อมาคัดลอกใหม่หมด แล้วเอามาเทียบกับสมุดรายชื่อของหน่วยทหารเลือดเหล็กที่ฉันมีอยู่"
เสิ่นเป่ยชวนหันขวับมามองทันที "ตรงกันกี่คน"
"เก้าสิบสามชื่อตรงกันไม่มีผิดเพี้ยน ที่เหลือบางชื่อก็ตัวหนังสือเลือน ๆ ดูไม่ชัด บางชื่ออาจจะเป็นกำลังพลที่เพิ่มเติมเข้าหน่วยทีหลัง สมุดรายชื่อเลยไม่บันทึกไว้"
"แล้วสามชื่อที่สลักไปได้ครึ่งเดียวยังไม่ทันเสร็จล่ะ"
ศาสตราจารย์เหลียงเงียบไปสักพัก "ฉันสันนิษฐานว่าคนที่สลักชื่อเป็นคนสุดท้าย เขาเองก็สลักไม่ทันเสร็จแล้วก็จากไป"