เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อเสิ่นเป่ยชวนมาถึงห้องทำงาน เฉิงเยี่ยนชิวอยู่ที่นั่นแล้ว
ใต้ตาของเธอมีรอยคล้ำ เห็นชัดว่าไม่ได้นอนหลับ
เสิ่นเป่ยชวนก็ไม่ได้นอนหลับเหมือนกัน
คำพูดของหม่าเสี่ยวเหมยในโทรศัพท์เมื่อวานวนเวียนอยู่ในหัวของเขาทั้งคืน
“เยี่ยนชิว”
“อื้ม”
“เมื่อคืนคิดทั้งคืนเลยใช่ไหม”
เฉิงเยี่ยนชิววางปากกาลง พิงพนักเก้าอี้: “คิดสิ พลิกไปพลิกมานอนไม่หลับ เฒ่าโจวถูกฉันปลุกให้ตื่นขึ้นมาถามว่าเป็นอะไร”
“ฉันก็เหมือนกัน” เสิ่นเป่ยชวนดึงเก้าอี้มานั่งตรงข้ามเธอ “หลังจากเมื่อวานเธอคุยโทรศัพท์กับเธอจบ ฉันก็คิดเรื่องหนึ่งตลอด”
“เรื่องอะไร”
“หม่าเสี่ยวเหมยโกรธพ่อเธอมาหกสิบปี แม่เธอโกรธมาทั้งชีวิต จนตายก็ไม่ให้อภัย ความโกรธแบบนี้มาจากไหน มาจากการไม่รู้ความจริง”
เฉิงเยี่ยนชิวพยักหน้า: “ใช่ ถ้าไม่รู้ความจริง คนเราก็จะแต่งเรื่องขึ้นเอง”
“และเรื่องที่แต่งขึ้นมา สิบครั้งเก้าครั้งเป็นเรื่องไม่ดี” เสิ่นเป่ยชวนพูด “ลองคิดดู ผู้ชายคนหนึ่งบอกว่าจะออกไปสองสามวัน แล้วก็ไม่กลับมาอีก ภรรยาและลูกๆ รอหนึ่งปี สองปี สามปี รอแล้วรอเล่าไม่มา จะคิดยังไง”