เช้าวันรุ่งขึ้น ลู่เจิงก็มาถึงตั้งแต่เช้าตรู่
ตอนมาเคาะประตู เสิ่นเป่ยชวนตื่นแล้ว แต่ถังเปายังอ้อนอยู่ในอ้อมกอด ไม่ยอมลุก
"ไป ไปโรงพยาบาล" ลู่เจิงยืนอยู่หน้าประตู เร่ง
เสิ่นเป่ยชวนมองออกไปนอกหน้าต่าง "เช้าขนาดนี้เลย?"
"อะไรจะเช้า แปดโมงแล้วนะ นายดูแผลที่ขานายสิ ฉันนอนไม่หลับทั้งคืน วันนี้ต้องไปตรวจ"
เสิ่นเป่ยชวนกำลังจะพยักหน้า แต่จู่ ๆ ถังเปาที่ซบอยู่ในอกก็ลืมตาขึ้น
สิ่งแรกที่เด็กน้อยทำเมื่อตื่นคือ ยืนยันว่าพ่อของเธอยังอยู่ จนได้สัมผัสแขนของเสิ่นเป่ยชวน เธอถึงวางใจ ลุกขึ้นนั่งขยี้ตา
"พ่อไปไหน?"
"ไปโรงพยาบาลตรวจร่างกายหน่อย"
ถังเปาพลันตื่นตัวขึ้นมาทันที มุดออกจากผ้าห่มมาโอบแขนเขาไว้ "ถังเปาไปด้วย!"
"หนูอยู่บ้านรอก่อน เดี๋ยวพ่อก็กลับมา"
"ไม่เอา!" ถังเปากำแขนเสื้อเขาแน่นไม่ยอมปล่อย ไม่ว่าจะยังไง ใบหน้าน้อย ๆ เคร่งขรึม "พ่อไปคนเดียวไม่ได้นะ ถังเปาจะไปเป็นเพื่อน"
เสิ่นเป่ยชวนมองลูกสาว รู้ว่าเธอกลัว กลัวว่าพอเขาออกไปแล้วจะไม่กลับมาอีก
เขาไม่โน้มน้าวต่อ พยักหน้า "งั้นไปด้วยกัน"
ถังเปาถึงได้ยิ้ม วิ่งไปหารองเท้าตัวเองอย่างรวดเร็ว
ซ่งชิงหว่านช่วยสวมเสื้อคลุมให้เธอ ถังเปาจับมือเสิ่นเป่ยชวนแน่น ไม่ยอมห่างแม้แต่ก้าวเดียว
จากตึกพักอาศัยไปโรงพยาบาลเขตทหารใช้เวลาเดินเพียงไม่กี่นาที ถังเปาเกาะแขนเสิ่นเป่ยชวนอยู่ตลอดทาง ลู่เจิงเดินข้าง ๆ มองแล้วส่ายหน้า