ข่าวการกลับสู่มาตุภูมิของร่างทหารกองทัพบุกไกลแผ่กระจายไปทั่วทุกสื่อตลอดหนึ่งสัปดาห์เต็ม
ถังเปาดูรายงานทั้งหมดที่หาได้ ทั้งแบบตัวหนังสือ วิดีโอ สารคดี และคลิปที่ชาวเน็ตตัดต่อกันเอง
คืนนั้นเธอนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นดูวิดีโอพิธีพบญาติแบบเต็มเรื่อง สี่สิบนาทีโดยไม่กรอแม้แต่นาทีเดียว
เมื่อเห็นชายชราวัยเก้าสิบสี่ปีตะโกนเรียก"พ่อ"ขึ้นฟ้า น้ำตาของเธอไหลพรากทันที
เธอไม่เช็ด ปล่อยให้น้ำตาไหลดูจนจบทั้งหมด
เสิ่นเป่ยชวนเดินถือแก้วน้ำออกมาจากห้องครัว เห็นเธอนั่งตาแดงอยู่บนโซฟา ไม่พูดอะไร วางแก้วน้ำไว้ข้างมือเธอแล้วนั่งลงข้างๆ
ถังเปาเงียบไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยปาก
"พ่อ"
"อืม"
"คุณปู่เก้าสิบสี่คนนั้น เขาส่งคุณทวดไปตอนอายุสิบสี่ใช่ไหม"
"ใช่"
"รอมาแปดสิบปี"
"ใช่"
ถังเปาก้มหน้ามองนิ้วของตัวเอง "แล้วแปดสิบปีนั้นเขาผ่านมาได้ยังไง ทุกวันรอ ทุกวันไม่รู้ว่าคนอยู่ที่ไหน"