บ่ายวันพุธ เสิ่นเป่ยชวนกำลังตรวจสอบแผนการค้นหาอยู่ในห้องทำงาน เฉิงเยี่ยนชิวก็เคาะประตูเข้ามา
“พี่เป่ยชวน ดูนี่สิ”
เธอยื่นเอกสารที่ระบุว่า “ช่องทางทางการทูต” ให้เขา
เสิ่นเป่ยชวนรับมาเปิดอ่านได้สองหน้า คิ้วก็ขมวดเข้าหากัน
“พม่า?”
“ค่ะ สำนักผู้ช่วยทูตทหารประจำพม่าส่งกลับมาผ่านช่องทางทางการทูต ชาวบ้านในเขตภูเขาห่างไกลทางตอนเหนือของพม่าขุดเจอโครงกระดูกตอนสร้างถนน จากทรัพย์สินที่ติดตัวคาดว่าน่าจะเป็นคนจีน”
เสิ่นเป่ยชวนดูรูปถ่าย รูปค่อนข้างมัว แต่สิ่งที่ดูออกก็มีไม่น้อย เครื่องแบบทหารที่เน่าเปื่อยไปมากกว่าครึ่ง รูปแบบเก่ามาก ปกเสื้อเป็นทรงของยุค 60 เศษรองเท้าผ้าใบปลดแอก กระติกน้ำอะลูมิเนียมที่มีตัวอักษรจีนจาง ๆ
“แน่ใจว่าเป็นทหาร?”
“ตัวอักษรบนกระติกนั่น พอขยายดูแล้วน่าจะเป็น ‘รับใช้ประชาชน’ ตัวอักษรมาตรฐานบนกระติกน้ำทหารยุค 60 ค่ะ”
เสิ่นเป่ยชวนพลิกดูรูปถ่ายไปมา 3 รอบ
“ยุค 60 พม่า” เขาครุ่นคิด “ที่ปรึกษาทางทหารต่างแดน”