เฉิงเยี่ยนชิวคลอดลูกแล้ว
เสิ่นเป่ยชวนได้รับข่าวเช้าวันรุ่งขึ้น สามีของเฉิงเยี่ยนชิว เฒ่าโจว โพสรูปในกลุ่ม เป็นทารกตัวน้อยผิวเหี่ยวย่นห่อด้วยผ้าพันสีฟ้า พร้อมข้อความว่า
“แม่ลูกปลอดภัย น้ำหนัก 7 ชั่ง 2 ตำลึง ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วง”
เสิ่นเป่ยชวนดูรูปแล้วยิ้ม พิมพ์แสดงความยินดีในกลุ่ม
ถังเปาโผล่มาดูหน้าจอมือถือ
“พี่เยี่ยนชิวคลอดแล้วเหรอ ให้ดูหน่อย ให้ดูหน่อย!”
เธอแย่งมือถือของเสิ่นเป่ยชวนไปดูรูป ดูอยู่พักใหญ่
“เล็กจังเลย”
“เด็กแรกเกิดก็แบบนี้แหละ”
“หน้าตาเหี่ยวๆ แบบนี้เหมือนลุงแก่ๆ เลย”
“ตอนเธอเกิดก็เป็นแบบนี้แหละ”
“ฉันเหรอ เป็นไปไม่ได้ ฉันเด็กๆ ต้องน่ารักแน่ๆ”
เสิ่นเป่ยชวนขำกับความมั่นใจของเธอ
“ตอนเธอเกิดตัวแดงๆ เหี่ยวๆ เหมือนลิงน้อยยังไงยังงั้น”
“พ่อพูดโกหก!”
“ไม่เชื่อเดี๋ยวเปิดรูปรอดูก็ได้”
ถังเปาสะบัดหน้าแล้วคืนมือถือให้เขา
“พ่อ เราจะไปหาพี่เยี่ยนชิวเมื่อไหร่”
“บ่ายนี้ไหม พ่อจะซื้อของไปฝากหน่อย”
“ได้! ฉันจะเอาของขวัญไปให้หนูน้อยด้วย!”
“เธอมีอะไรจะเอาไปล่ะ?”
ถังเปาวิ่งกลับห้องไปค้นของอยู่นาน สุดท้ายเจอตุ๊กตาผ้าตัวเล็กๆ เป็นรางวัลที่เธอได้จากงานเลี้ยงค่ายฤดูร้อน เป็นตุ๊กตาหมีตัวหนึ่ง
“อันนี้! เอาไปให้เขา!”
“เธอแน่ใจเหรอ?”
“แน่ใจสิ เขาต้องการมากกว่าฉัน เด็กทารกต้องมีของเล่น”
บ่ายสองคนมาถึงโรงพยาบาล เฉิงเยี่ยนชิวพักอยู่ในห้องเดี่ยวของโรงพยาบาลเขตทหาร ผลักประตูเข้าไปเห็นเฒ่าโจวกำลังถือชามซุปไก่เดินเข้ามา เกือบชนกับเสิ่นเป่ยชวน