เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี ถังเปาก็ตื่นแล้ว
สิ่งแรกที่เธอทำเมื่อลืมตาไม่ใช่การตามหาซ่งชิงหว่าน แต่คือการพลิกตัวลงจากเตียงด้วยตัวเอง แล้วเดินเท้าเปล่าไปที่ตู้เสื้อผ้า
มือเล็ก ๆ คุ้ยหาในกองเสื้อผ้าอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะดึงกระโปรงลายสตรอว์เบอร์รีตัวน้อยออกมา
พื้นสีชมพู พิมพ์ลายสตรอว์เบอร์รีสีแดงสด เป็นกระโปรงตัวใหม่ที่ซ่งชิงหว่านพาเธอไปซื้อเมื่อสองวันก่อน
ถังเปาคลี่กระโปรงออกวางบนเตียง พลางมองดูอย่างพอใจแล้วพยักหน้า
จากนั้นเธอก็เริ่มใส่เอง
เด็กวัยสามขวบครึ่งใส่กระโปรงยังไม่ค่อยคล่องนัก แขนสอดออกจากคอเสื้อไปสองรอบ เธอรีบร้อนจนครางฮืออึง แต่ก็ไม่ยอมเรียกใครมาช่วย
ลุ้นกันอยู่นานห้านาที ในที่สุดก็ใส่ได้สำเร็จ กระโปรงเบี้ยว ๆ ไปหน่อย กระดุมข้างหลังยังไม่ได้ติด แต่เธอกลับรู้สึกว่าตัวเองสวยมาก
ซ่งชิงหว่านตื่นเพราะเสียงเคลื่อนไหว เมื่อออกมาในชุดนอน ก็เห็นถังเปานั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นแล้ว
สวมกระโปรงลายสตรอว์เบอร์รีตัวน้อย ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้ายังมีรอยยับจากการนอนอยู่หนึ่งเส้น
แต่ดวงตาทั้งคู่เป็นประกายวิบวับ
“ถังเปา? หนูแต่งตัวเองเสร็จแล้วเหรอ?”
“คุณพ่อใกล้จะมาแล้วนี่คะ!” ถังเปาแกว่งขาอยู่บนโซฟา “ถังเปาต้องสวยที่สุด!”