วันพฤหัสตอนเลิกเรียน แม่ของอันมารับ ไม่ใช่ยายเหมือนทุกวัน
อันเห็นแม่ก็รู้ทันทีว่ามีเรื่อง
“แม่ แม่มาได้ยังไงคะ”
แม่ของอันยิ้มปิดไม่มิด นั่งลงกอดไหล่ของอัน “ลูกจ๋า พ่อกลับมาแล้วนะ”
อันนิ่งไปสองวิ
แล้วน้ำตาก็ไหลลงมา
“จริงเหรอคะ”
“จริงจ้ะ เพิ่งถึงเมื่อกี้เอง ตอนนี้รอลูกอยู่ที่บ้าน”
อันไม่ทันได้จัดกระเป๋าให้ดี วิ่งออกไปที่ประตูโรงเรียนเลย แม่ตะโกนบอกให้เธอช้าหน่อย แต่เธอไม่ได้ยินเลยสักนิด
ถังเปาก็อยู่ที่หน้าโรงเรียนรอเสิ่นเป่ยชวนพอดี เธอเห็นอันวิ่งพรวดออกไป แล้วก็เห็นแม่ของอันเดินตามมาข้างหลังด้วยรอยยิ้ม ก็เดาได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น
คุณพ่อของอันกลับมาแล้ว
เธอยืนอยู่ที่หน้าโรงเรียน มองแผ่นหลังของอันที่วิ่งไปไกลๆ จู่ๆ ก็รู้สึกแน่นที่ลำคอ
เสิ่นเป่ยชวนมาเห็นถังเปากำลังยืนเหม่ออยู่ จึงโน้มตัวลงถาม “คิดอะไรอยู่ลูก”
“คุณพ่อของอันกลับมาแล้วค่ะ”
“อ้อ เหรอ ดีแล้วนี่”
“ค่ะ”
ถังเปาจูงมือเสิ่นเป่ยชวนเดินกลับ เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็พูดขึ้น “พ่อ หนูนึกถึงวันนั้นที่หนูเจอพ่อที่ทางเดินแล้วค่ะ”
เสิ่นเป่ยชวนก้มลงมองเธอ
ถังเปาน้ำเสียงเบาหวิว “ตอนนั้นหนูเห็นรอยแผลเป็นนั่นก่อน แล้วหนูก็วิ่งไปเลย หนูวิ่งสุดแรง จนรู้สึกว่าขาไม่ใช่ของตัวเองแล้ว อยากจะพุ่งเข้าไปหาพ่อให้เต็มแรง”
เสิ่นเป่ยชวนไม่ได้พูดอะไร แค่บีบมือเธอแน่นขึ้น
ถังเปาพูดอีกว่า “เมื่อกี้อันวิ่ง เหมือนหนูตอนนั้นเปี๊ยบเลยค่ะ”
“ลูกดูออกด้วยเหรอ”
“ดูออกสิคะ ความรู้สึกแบบนั้นหนูรู้ดีกว่าใคร”
พ่อลูกเดินไปได้อีกพักหนึ่ง จู่ๆ ถังเปาก็พูดขึ้น “พ่อ พรุ่งนี้หนูไปเล่นบ้านอันได้มั้ยคะ หนูอยากเจอพ่อของเขา”