เรื่องที่ลู่เจิงไปแจ้งครอบครัวของซุนหมิงนั้น เดิมทีเขาคิดจะให้เฉิงเยี่ยนชิวเป็นคนไป
แต่หลังจากคิดดูแล้ว เขาก็ตัดสินใจไปเอง
เรื่องแบบนี้ ต้องบอกต่อหน้า
ซุนเหลียง น้องชายของซุนหมิง สอนภาษาไทยอยู่ที่โรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งในเมืองเล็ก ๆ ในเขตมองโกเลียใน ลู่เจิงขับรถไปนานกว่าสี่ชั่วโมงถึงได้ไปถึง
โรงเรียนไม่ใหญ่ ตอนที่ลู่เจิงไปถึงเป็นช่วงพักพอดี
เขาใส่เสื้อผ้าธรรมดา ไม่ได้ใส่เครื่องแบบทหาร กลัวว่าจะดูเด่นเกินไป
ลุงห้องประชาสัมพันธ์ช่วยเรียกคนมาให้
ห้านาทีต่อมา ชายวัยกลางคนร่างสูงโปร่งคนหนึ่งเดินออกมา ใส่แว่น ผมมีสีดอกเลาออกขาวเล็กน้อย ท่าทางสุภาพเรียบร้อย
“ขอโทษนะครับ ท่านคือ…”
“อาจารย์ซุนเหลียงใช่ไหมครับ? ผมแซ่ลู่ มาจากกองทัพ อยากคุยกับคุณเรื่องพี่ชายคุณน่ะครับ”
สีหน้าของซุนเหลียงเปลี่ยนไปทันที
ริมฝีปากของเขาขยับเล็กน้อย ในแววตาเป็นความตกใจก่อน จากนั้นก็เป็นความรู้สึกซับซ้อนที่เก็บกดไว้หลายปี
“พวกคุณ… มาแล้วเหรอ?”
“หาที่นั่งคุยกันเถอะครับ”
ซุนเหลียงพาเขาไปที่ร้านน้ำชาเล็ก ๆ ข้างโรงเรียน สั่งชามาหนึ่งกา
หลังจากนั่งลงเรียบร้อย ซุนเหลียงก็พูดขึ้นก่อน “เรื่องพี่ชายผมใช่ไหม? ในที่สุดพวกคุณก็ยอมบอกผมเสียที?”