สัปดาห์ที่สามของปิดเทอมฤดูร้อนปีมัธยมต้นปีที่สอง ถังเปานั่งรถไฟไปซานตง
เธอเดินตามหลังเฉิงเยี่ยนชิว แบกเป้สะพายหลังใบหนึ่ง ข้างในมีสมุดและปากกา
เสิ่นเป่ยชวนส่งพวกเธอถึงสถานีรถไฟ พร่ำสั่งหลายรอบ: "ฟังพี่เยี่ยนชิวนะ อย่าวิ่งเล่น"
ถังเปารำคาญที่เขาจู้จี้: "พ่อพอได้แล้ว หนูสิบสามแล้ว ไม่ใช่สามขวบ"
เสิ่นเป่ยชวนมองเธอยิ้มๆ: "ได้ ได้ ไปเถอะ"
บนรถไฟ เฉิงเยี่ยนชิวเล่าภูมิหลังของญาติผู้เสียชีวิตที่พวกเธอจะไปพบ
"วีรชนผู้พลีชีพชื่อหลี่เจิ้นกั๋ว เป็นทหารกองทัพอาสาในยุคสงครามเกาหลี เสียชีวิตที่เกาหลีในปี ค.ศ. 1951 หลานสาวของเขาชื่อหลี่ซิ่วเจิน ปีนี้ห้าสิบสามแล้ว เปิดร้านขายของชำเล็กๆ ในเมืองเล็กๆ เราติดต่อทางโทรศัพท์มาก่อนแล้ว ครั้งนี้เป็นการติดตามเยี่ยมเยียนอย่างเป็นทางการ"
ถังเปาจดลงในสมุด
"แล้วยายของเธอล่ะ?"
"เสียชีวิตเมื่อปีก่อน อายุเก้าสิบสี่" เสียงของเฉิงเยี่ยนชิวเบาลงเล็กน้อย "หญิงชราคอยมาตลอดชีวิต ก่อนจากไป ได้รู้ข่าวของลูกชาย ก็ถือว่าได้จากไปอย่างสบายใจ"