เมื่อโครงการเข้าสู่ปีที่สอง ตัวเลขก็เริ่มทะยานขึ้น
เฉิงเยี่ยนชิวอัปเดตข้อมูลทุกสัปดาห์ ตัวเลขบนกระดานไวท์บอร์ดวิ่งจากหนึ่งร้อยห้าสิบกว่า สู่หนึ่งร้อยแปดสิบ หนึ่งร้อยเก้าสิบ เมื่อถึงกลางปีที่สอง เธอก็ประกาศข่าวในที่ประชุมเช้าวันจันทร์วันหนึ่ง
“ถึงวันศุกร์ที่แล้ว จำนวนวีรชนผู้เสียสละที่เรายืนยันว่าตามหาจนพบ สะสมทะลุสองร้อยท่านแล้ว”
ในสำนักงานเงียบกริบไปสองวินาที จากนั้นเสี่ยวซุนก็เริ่มพาปรบมือ
เฒ่าหลิวยิ้มพลางพูดขึ้นว่า “สองร้อยแล้วสินะ คิดถึงตอนแรกที่มีแค่ผู้พันเสิ่นคนเดียว ค้นๆ คว้าๆ อยู่บนเขา ใครจะนึกว่าจะทำได้ถึงขนาดนี้”
เฉิงเยี่ยนชิวหยิบปากกาเมจิกมาเขียนตัว “200” ตัวโตบนกระดาน แล้วหันกลับมาพูดกับทุกคนว่า “ฉันรู้ว่าทุกคนดีใจมาก แต่ฉันอยากจะบอกว่า นี่มันเพิ่งเริ่มต้นเอง ในรายชื่อยังมีอีกตั้งพันกว่าชื่อรอเราอยู่เลยนะ”
เสิ่นเป่ยชวนนั่งอยู่ที่มุมห้อง ไม่ได้พูดอะไร มองตัวเลขนั้นนิ่ง
หลังการประชุม เฉิงเยี่ยนชิวเดินไปหาบเขา “คุณไม่ดีใจเหรอ สองร้อยคนแล้วนะ”
“ดีใจ” เสิ่นเป่ยชวนพูด “แต่มันยังไม่พอ”
“คุณนี่ก็แบบนี้แหละ ไม่เคยพอใจสักที”
“ไม่ใช่ไม่พอใจ” เสิ่นเป่ยชวนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ “คุณรู้ไหมว่าเมื่อวานฉันเห็นอะไร แฟ้มสถิติที่เสี่ยวซุนทำสรุปไว้”