ถังเปาเลื่อนชั้นขึ้น ป.6 แล้ว
วันเปิดเทอมวันแรกที่เธอก้าวเข้าห้องเรียน เพื่อนร่วมชั้นหลายคนก็หลีกทางให้เองโดยอัตโนมัติ ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะคุ้นเคย
เสิ่นถังเปา ป.6 ไม่ใช่เจ้าตัวน้อยที่ไว้จุกผมสองข้างอีกต่อไป เธอสูงขึ้นกว่าปีก่อนมาก ผมเปียรวบอย่างคล่องแคล่ว เดินแล้วมีมาด แต่เวลายิ้มตายังคงโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว ใครเห็นก็รู้สึกอบอุ่นใจ
“ถังเปา! ปิดเทอมฤดูร้อนเป็นไงบ้าง” อานวิ่งตามมาจากด้านหลังแล้วคว้าแขนเธอไว้
“ก็ดีนะ ไปยูนนานกับพ่อฉันมา”
“มีแค่เธอกับพ่อเธอสองคนเหรอ ป้าซ่งไม่ได้ไปด้วยหรือ”
“แม่บุญธรรมเขาต้องเข้าเวร ไปไม่ได้ เราเลยได้เวลาพ่อลูกสองคน อิสระดี”
เหอเสี่ยวปิงนั่งอยู่ที่โต๊ะแล้ว พอเห็นทั้งสองคนเดินเข้ามาก็พยักหน้าเป็นการทักทาย ตอนนี้เขาสูง 158 เซนติเมตรแล้ว ตัวสูงผอม พูดน้อยเหมือนเดิมแต่ดีกว่าเมื่อก่อนมาก
“เหอเสี่ยวปิงเธอสูงขึ้นอีกแล้ว!” อานอุทานด้วยความแปลกใจ
เหอเสี่ยวปิงตอบรับในลำคอ ใบหูแดงเรื่อเล็กน้อย
ถังเปานั่งลงที่โต๊ะของตัวเอง แล้วมองซ้ายมองขวา: “ฟางเสี่ยวเล่อล่ะ”
ถอนหายใจ: “เธอลืมแล้วเหรอ เขาย้ายโรงเรียนไปแล้วไง”
ถังเปานิ่งไปวินาทีหนึ่งแล้วก็ตบหน้าผากตัวเอง: “ใช่ ฉันจำได้ เอ๊ะ ขาดเขาไปก็เหมือนขาดอะไรไปอย่างหนึ่ง”
“ขาดตัวตลกประจำชั้นไงล่ะ” อานพิงโตะเธอ “แต่เมื่อสัปดาห์ที่แล้วเขาเพิ่งส่งข้อความมาบอกว่าเขาหาเพื่อนใหม่ได้แล้วที่โรงเรียนใหม่ เข้าได้กับเพื่อนดี”
“งั้นก็ดี”
เสียงกริ่งเข้าเรียนดังขึ้น ครูหลินเดินเข้ามาในห้อง
เมื่อมองดูนักเรียนที่นั่งตัวอย่างเป็นระเบียบ เธอยิ้ม: “พวกเธอขึ้น ป.6 แล้ว เป็นรุ่นพี่ใหญ่สุดของโรงเรียนแล้ว ควรมีท่าทางเป็นพี่เป็นน้องที่ดี ปีนี้พวกเธอทั้งต้องตั้งใจเรียน ทั้งต้องเป็นแบบอย่างให้น้อง ๆ ชั้นล่างด้วย”