หานเสี่ยวอวิ๋นรออยู่ในเขตทหารถึงสองวัน
ตลอดสองวันนี้เธอไม่ไปไหนเลย พักอยู่ในเกสต์เฮาส์ที่ทางหน่วยจัดให้ ห้องพักดีมาก เครื่องทำความร้อนก็แรง แต่เธอนอนไม่หลับ
เช้าวันที่สาม ฟางไห่เทามารับเธอ
“คุณอา คุณหานครับ พิธีต้อนรับวันนี้ ทุกอย่างพร้อมหรือยังครับ”
หานเสี่ยวอวิ๋นยืนอยู่หน้ากระจก หวีผมเรียบเสมอกัน เธอสวมเสื้อคลุมสีดำ กลัดดอกไม้ขาวที่อกซ้าย ในมือกำริบบิ้นสีแดงที่สีซีดจางไว้แน่น
“พร้อมแล้ว”
เธอเดินตามฟางไห่เทาออกไป
กลางทางเดินเธอชะงักกะทันหัน “เสี่ยวฟาง ฉันขอถามอะไรสักอย่างได้ไหม”
“เชิญครับ”
“ตอนที่พบพ่อของฉัน เขาอยู่ในท่าไหน”
ฟางไห่เทาชะงักไปชั่วขณะ
หานเสี่ยวอวิ๋นมองเขา “บอกฉันตามความจริงเถอะ ฉันอายุเจ็ดสิบสองแล้ว อะไรก็ทนไหวทั้งนั้น”
ฟางไห่เทานิ่งไปสองวินาที “เขานั่งอยู่บนที่นั่งนักบิน มือยังกำคันบังคับอยู่”
หานเสี่ยวอวิ๋นพยักหน้า ขอบตาแดงแต่ไม่มีน้ำตาไหล “เขายังไม่ปล่อยมือจนวินาทีสุดท้าย”