เรื่องของจ้าวว่านหลี่และซุนซิ่วหลานแพร่สะพัดไปทั่วทีมโครงการ
ไม่มีใครตั้งใจแพร่งพราย แต่เรื่องแบบนี้ปิดไม่อยู่ ทุกคนรู้ว่าเฉิงเยี่ยนชิวไปงานศพมา พอกลับมาเธอพูดสรุปสั้น ๆ ในที่ประชุมประจำ ห้องประชุมทั้งห้องเงียบงันไปนาน
หวังฟางเป็นคนแรกที่เอ่ยปาก "รอมาตั้งเจ็ดสิบปี พอได้เจอแค่สามวันก็จากไปแล้ว"
เสี่ยวซุนบอกว่า "เหมือนฝืนใจรั้งลมหายใจสุดท้ายเอาไว้รอ"
เฉิงเยี่ยนชิวพยักหน้า "จ้าวหยางบอกมาว่า ก้อนหินในใจยายหล่นลงพื้นแล้ว ท่านก็เลยจากไป"
เฒ่าหลิวถอดแว่นสายตาเช็ดน้ำตา ทำทีเป็นว่าเลนส์เป็นรอย "เรื่องแบบนี้ แค่คิดก็เศร้าแล้ว"
เสิ่นเป่ยชวนนั่งอยู่มุมห้องไม่ได้ร่วมวงสนทนา รอให้ทุกคนอารมณ์ดีขึ้นถึงเอ่ยปาก "คุยกันจบหรือยัง"
ทุกคนหันไปมองเขา
"จบแล้วก็เริ่มทำงาน" เสิ่นเป่ยชวนลุกขึ้นเดินไปหน้ากระดานไวท์บอร์ด "ช่องทางด่วนอนุมัติแล้ว ตอนนี้รายชื่อญาติอายุเกินแปดสิบห้าปีมีสิบเจ็ดคน ฉันแบ่งเป็นสามกลุ่ม กลุ่มแรกห้าคน ภายในสัปดาห์นี้ต้องตรวจสอบเบาะแสให้เสร็จ"