เฉิงเยี่ยนชิวกลับมาถึงเขตทหารในตอนเย็นของวันถัดมา
เธอไม่ได้กลับบ้านก่อน แต่ตรงไปที่ห้องทำงานเลย เสิ่นเป่ยชวนยังทำงานล่วงเวลาอยู่ บนโต๊ะมีเอกสารโครงการที่เขียนข้อคิดเห็นเต็มไปหมด
“กลับมาแล้วเหรอ” เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอแวบหนึ่ง “เดินทางราบรื่นไหม”
“ราบรื่นดี” เฉิงเยี่ยนชิวนั่งลง วางกระเป๋าบนพื้น “งานศพเสร็จแล้ว เรียบง่าย แต่ก็ดีนะ”
“อืม”
“จ้าวหยางฝากบอกพี่ด้วย”
“ว่าอะไร”
“เขาบอกว่า ‘ผู้พันเสิ่นครับ ผมติดหนี้คุณไปชั่วชีวิต ถ้าวันหน้าต้องการให้ช่วยอะไร บอกมาได้ทุกเมื่อ’ ”
เสิ่นเป่ยชวนโบกมือ “ไม่ได้ติดหนี้อะไร นี่คืองานของเรา”
“ฉันก็บอกเขาไปแบบนั้น เขาบอกว่ายังไงเขาก็จะจำไว้” เฉิงเยี่ยนชิวหยิบเอกสารโครงการบนโต๊ะมาเปิดดู “นี่คือช่องทางด่วนใช่ไหม”
“ใช่ ดูสิว่ามีอะไรต้องแก้หรือเปล่า”
เฉิงเยี่ยนชิวกวาดตาอ่านอย่างรวดเร็ว โครงการเขียนไว้ละเอียดมาก กำหนดเวลาของแต่ละขั้นตอนไว้ตายตัว ตั้งแต่ยืนยันเบาะแสไปจนถึงส่งศพถึงมือญาติ ใช้เวลาไม่เกินยี่สิบวัน
“กระชับกว่าที่ฉันคิดอีก” เธอว่า “ขั้นตอนการต่างประเทศน่ะ กดให้เหลือห้าวันได้ไหม”
“แค่ประสานแม่แบบกับแผนกการต่างประเทศล่วงหน้าก็พอ ไม่ต้องเริ่มกระบวนการใหม่ทุกครั้ง กรณีทั่วไปใช้แบบย่อได้”