วันแรกของปิดเทอมฤดูร้อน ถังเปาถือใบสมัครวิ่งพรวดเข้าห้องนั่งเล่น
"พ่อ! ค่ายฤดูร้อนลูกทหารเขตทหาร! หนูจะไป!"
เสิ่นเป่ยชวนรับมาดูคร่าวๆ ห้าคืนสี่วัน ระบบปิด โครงการประกอบด้วยการฝึกแถว การฝึกเดินทัพนอกพื้นที่ การตั้งเต็นท์ การปีนหน้าผา การเดินทัพกลางคืน
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย
"แน่ใจเหรอ? เดินทัพห้ากิโลเมตรนะ เธอเพิ่งเก้าขวบเอง"
"เก้าขวบแล้วยังไง?" ถังเปาเอาปากกาไปจ่อหน้าเขา "ตรงนี้เขียนว่ารับสมัครแปดถึงสิบสองขวบ หนูอยู่ในเกณฑ์พอดี!"
"แต่ว่ายังเขียนว่าแนะนำให้เด็กที่มีพื้นฐานด้านกีฬาเข้าร่วม"
"หนูมีพื้นฐานด้านกีฬา! หนูวิ่งตอนเช้ากับพ่อทุกวัน! แปดร้อยเมตรวิ่งสามนาทีครึ่ง!"
เสิ่นเป่ยชวนมองสีหน้าทะเล้นของเธอ รู้ดีว่าห้ามไม่ได้
"ได้ ลงชื่อ"
ถังเปาดีใจจนกระโดดโลดเต้น
คืนวันสมัคร เธอตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ พลิกตัวไปมา เสิ่นเป่ยชวนได้ยินเสียงดังซู่ซ่าในห้องเธอจากห้องนั่งเล่น เขาไปเคาะประตูห้อง
"ยังไม่นอนอีกเหรอ?"
"นอนไม่หลับ!" เสียงถังเปาอัดแน่นอยู่ในผ้าห่ม "พ่อ หนูกำลังคิดว่าจะเอารองเท้าคู่ไหนไปดี"
"ไว้พรุ่งนี้ค่อยคิด"
"แต่ตอนนี้สมองหนูมันหยุดไม่ลง"
เสิ่นเป่ยชวนทำอะไรไม่ได้ ผลักประตูเข้าไปนั่งที่ขอบเตียงเธอ
"กังวลเหรอ?"
"ไม่ใช่กังวล! คือตื่นเต้นต่างหาก!" ถังเปาโผล่หัวออกมาจากผ้าห่ม ดวงตาเป็นประกาย "พ่อ ตอนพ่อฝึกทหารใหม่วันแรกพ่อกังวลไหม?"
"กังวลสิ"
"จริงเหรอ?"
"จริง ตอนฟ้ายังไม่สว่างก็ถูกเตะให้ลุกขึ้นวิ่งห้ากิโลเมตร อ้วกไปสามรอบ"