วันแข่งขันเป็นวันเสาร์
เสิ่นเป่ยชวนตื่นแต่เช้ามาทอดไข่ดาวให้ถังเปากับต้มบะหมี่หนึ่งชาม ถังเปาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกระโปรงพลีตสีน้ำเงิน มัดผมเป็นหางม้าสูง ดูสะอาดสะอ้าน
“พ่อว่าหนูสวยไหม”
“สวย”
“พ่อพูดแค่สวยคำเดียวเหรอ”
“สวยมาก สวยที่สุดในงานเลย ดีใจยัง”
ถังเปาพอใจแล้ว นั่งลงซู้ดบะหมี่
ซ่งชิงหว่านก็มาด้วย ช่วยถังเปาติดกิ๊บเล็ก ๆ ให้
“ตื่นเต้นไหม”
“นิดนึงค่ะ” ถังเปายื่นนิ้วโป้งกับนิ้วชี้มาวัดระยะห่างแค่นิดเดียว
“ดีแล้วล่ะ ตื่นเต้นนิดหน่อยแปลว่าหนูให้ความสำคัญ ไม่ตื่นเต้นเลยนั่นสิถึงเรียกว่าไม่แคร์”
“แม่ทูนหัวปลอบใจเก่งจัง”
ซ่งชิงหว่านยิ้มแล้วใช้นิ้วดีดจมูกเธอเบา ๆ
การแข่งขันจัดที่วังเยาวชนประจำเขต ไปถึงแล้วเสิ่นเป่ยชวนถึงรู้ว่ามีผู้เข้าแข่งขันสิบสี่คน ส่วนใหญ่เป็นเด็ก ป.5 ป.6 ตัวสูงกว่าถังเปาทั้งหัว
ตอนลงทะเบียน เจ้าหน้าที่มองถังเปาแล้วมองใบสมัครอีกที “ป.3 เหรอ นี่เด็กเล็กสุดเลยมั้ง”
เสิ่นเป่ยชวนพยักหน้า
เจ้าหน้าที่ยิ้ม “สู้ ๆ นะหนู”
ถังเปาพูดขอบคุณอย่างสุภาพ
ในพื้นที่พักรอ ถังเปานั่งบนเก้าอี้ตรงมุม เท้าไม่ถึงพื้น แกว่งไปแกว่งมา เสิ่นเป่ยชวนนั่งยอง ๆ ตรงหน้าเธอ
“เป็นไงบ้าง”
“อยากเข้าห้องน้ำนิดหน่อย”