รถจี๊ปทหารแล่นบนถนนหลวงทั้งคืน
พอฟ้าเริ่มสาง เสิ่นเป่ยชวนก็เด้งตัวขึ้นจากเบาะหลัง การกระทบกระเทือนไปที่ขาซ้ายทำให้เขาเจ็บจนสูดลมหายใจแรง
ฉินกังหันมาจากเบาะหน้า “เจ็บอีกแล้วเหรอ”
“ไม่เป็นไร”
“คำนี้ฉันได้ยินมาแปดร้อยรอบแล้ว เสี่ยวเหอ ดูให้เขาหน่อย”
เสี่ยวเหอ นายทหารแพทย์ขยับเข้ามาใกล้แล้วกดคลำขาซ้ายของเสิ่นเป่ยชวน “บวมแล้ว กระดูกแตกของคุณรักษาไม่เรียบร้อย แถมเดินลงน้ำหนักตลอด ตอนนี้อักเสบแล้ว ต้องฉีดยาแก้อักเสบ”
เสิ่นเป่ยชวนว่า “ฉีดเลย แต่อย่าให้เสียเวลาเดินทาง”
เสี่ยวเหอห้อยขวดน้ำเกลือชั่วคราวให้เขา เสิ่นเป่ยชวนก็ยกขวดพิงกับกระจกรถ
ฉินกังเห็นสภาพน่าอนาถของเขาแล้วทำใจลำบาก
เมื่อสามปีก่อนเสิ่นเป่ยชวนเป็นยังไง สูงหนึ่งแปดสิบห้า หนักแปดสิบกิโล ระดับความสามารถรวมติดสามอันดับแรกของกองพลรบพิเศษ แล้วตอนนี้ล่ะ ซูบจนโหนกแก้มโผล่ ผิวแห้งกร้านเหมือนเปลือกไม้ ผมยุ่งเหยิง ตัวเต็มไปด้วยแผลใหม่ซ้อนแผลเก่า
ฉินกังว่า “ถึงแล้วไปหาหมอก่อน”
“ไปหาลูกสาวก่อน”
“คุณจะไปหาเธอในสภาพนี้เหรอ ถ้าทำให้เด็กตกใจร้องไห้จะทำไง”