คนจากฝ่ายการศึกษามาถึงในบ่ายวันพุธ
เป็นหญิงวัยสี่สิบเศษ นามสกุลถัง สวมแว่นตา ดูสุภาพเรียบร้อย เธอพาคนหนุ่มสาวสองคนมาด้วย บอกว่าเป็นทีมพัฒนาหลักสูตร
เสิ่นเป่ยชวนต้อนรับพวกเขาในห้องประชุม
หัวหน้าถังพูดตรงประเด็น: "ผู้พันเสิ่น คราวนี้เรามาคุยเรื่องความร่วมมือ ทางส่วนกลางอนุมัติโครงการใหม่ ต้องการนำเคสจริงของ 'เส้นทางกลับบ้านของวีรชน' มาพัฒนาเป็นหลักสูตรการศึกษาเพื่อรักชาติสำหรับโรงเรียนประถมและมัธยม"
เสิ่นเป่ยชวนพยักหน้า: "เคยดูเอกสารมาก่อนแล้ว ผมมีเงื่อนไขสองข้อ"
"เชิญพูดได้เลย"
"หนึ่ง เรื่องราวทั้งหมดต้องอ้างอิงจากเคสจริง และต้องได้รับความยินยอมเป็นลายลักษณ์อักษรจากญาติผู้เสียชีวิตก่อนนำไปใช้ จะแต่งเติมรายละเอียดเพื่อให้การสอนดูดีไม่ได้"
หัวหน้าถัง: "ไม่มีปัญหา"
"สอง จุดสำคัญไม่ใช่การเน้นย้ำว่าการเสียสละนั้นโหดร้ายแค่ไหน รายละเอียดนองเลือดไม่เหมาะกับเด็ก สิ่งที่เราจะสื่อคือความหมายของการรอคอยและการตามหา คือกระบวนการที่คำสัญญาได้รับการทำให้เป็นจริง"
หัวหน้าถังเลื่อนแว่นตา: "ผู้พันเสิ่น พูดตามตรงฉันกลัวว่าพวกคุณจะปฏิเสธ ที่ไหนได้คุณคิดรอบคอบกว่าที่ฉันคิดอีก"