วันเสาร์ช่วงบ่าย ถังเปาไปเล่นที่บ้านของอัน
สองคนนั่งซุกตัวอยู่ในห้องของอัน อันกำลังวาดรูป ถังเปานอนคว่ำอยู่บนเตียงอ่านหนังสือ
อันเพิ่งจะเริ่มวาดชุดภาพร่างใหม่ วาดเป็นมือหลากหลายแบบ มือคนแก่ มือเด็ก มือทหาร
“เธอวาดมืออีกแล้วนะ” ถังเปาพลิกหน้ากระดาษพูด
“อือ ฉันว่ามือมันมีเรื่องราวมากที่สุด” อันพูดโดยไม่เงยหน้า “ดูมือคนเราก็รู้ว่าเขาเคยผ่านอะไรมาบ้าง”
ถังเปายื่นมือตัวเองออกมาดู “แล้วมือฉันล่ะ?”
อันเงยหน้ามองครู่หนึ่ง “มือเธอน่ะเหรอ นิ้วยาว เล็บตัดสะอาดเรียบร้อย ดูก็รู้ว่าเป็นคนคล่องแคล่ว”
“แบบนี้ก็ดูออกด้วยเหรอ?”
“ดูสิ คนขี้เกียจจะไม่ตัดเล็บได้ขนาดนี้”
ถังเปาหัวเราะ แล้วก็ก้มหน้ากลับไปอ่านหนังสือ
อันวาดไปสักพักก็วางปากกาลงทันที “ถังเปา”
“หืม?”
“ฉันขอถามอะไรเธอหน่อยสิ”
“พูดสิ”
อันหันหน้ามาหาเธอ สีหน้าจริงจังขึ้นนิดหน่อย “เธอเห็นวิดีโอนั้นในเน็ตไหม? ที่เขาตัดต่อภาพมือเธอตอนเด็กกับพิธีต้อนรับกองทัพบุกไกลกลับเข้าประเทศ”
มือที่กำลังพลิกหนังสือของถังเปาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง
“เห็นแล้ว”
“ในคอมเมนต์มีคนเดากันเยอะว่ามือนั่นเป็นของใคร บางคนก็ว่าลูกสาวทหาร บางคนก็ว่าหลานสาวของคนแก่ที่เสียชีวิตไปแล้ว” อันมองเธอ “ไม่มีใครเดาได้ว่าเป็นเธอ”