บ่ายวันที่ห้า เสิ่นเป่ยชวนมาถึงจุดนัดพบตรงเวลาพอดี
เขามาถึงก่อนสิบนาที ยืนรออยู่ข้างรถ
เมื่อรถบัสขับมาถึง เขามองเห็นถังเปาได้ในทันที
เธอโผล่ครึ่งหัวออกมาจากหน้าต่างรถ โบกมือให้เขา
ดำขึ้น
ดำไปทั้งวง
ห้าวันก่อนออกไปยังขาวสะอาด ตอนนี้เหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน
รถจอด ถังเปากระโดดลงมาคนแรก แบกกระเป๋าวิ่งมา
"พ่อ!"
เสิ่นเป่ยชวนกวาดตามองเธอ โดนแดดจนดำ ผอมลงเล็กน้อย แต่ดูสดใสมาก ดวงตาเป็นประกายกว่าตอนไปเสียอีก
"ทำไมดำขนาดนี้?"
"สวยไหม?" ถังเปาหมุนตัวรอบหนึ่ง "ครูฝึกบอกว่านี่คือสีผิวสุขภาพดี!"
เสิ่นเป่ยชวนกำลังจะยื่นมือไปลูบหัวเธอ สายตาก็เหลือบไปเห็นมือของเธอ
ฝ่ามือขวามีพลาสเตอร์แปะอยู่ ระหว่างนิ้วมีรอยถลอกแดงชัดเจน พลิกดูฝ่ามือ มีตุ่มน้ำแตกสองตุ่ม ขอบเริ่มเป็นสะเก็ดบางๆ
สีหน้าเสิ่นเป่ยชวนเปลี่ยนไปทันที
"เป็นอะไรไป?"
ถังเปามองตามสายตาเขาไปที่มือตัวเอง อย่างไม่ใส่ใจ
"ปีนหน้าผาถลอกไง! พ่อดูสิ!"
เธอไม่เพียงไม่รู้สึกเจ็บ กลับภูมิใจยื่นฝ่ามือให้เขาดู
"นี่ฉันปีนหน้าผาจนได้! ครูฝึกบอกว่าฉันเป็นผู้หญิงที่ปีนได้สูงสุดในกลุ่ม! ระดับความยากสุดท้ายของกำแพงที่สอง ผู้ชายหลายคนยังยอมแพ้ แต่ฉันปีนขึ้นไปได้!"