เสี่ยวซุนช่วงนี้สภาพโดยรวมเหมือนถูกฉีดยาเข้าเส้นเลยทีเดียว
เขามุ่งหน้าเข้าห้องแล็บไปเลย ทำงานติดต่อกันหนึ่งอาทิตย์เต็ม ตอนออกมาดวงตาดำคล้ำเหมือนแพนด้า แต่ดวงตาเป็นประกาย
"พี่เป่ยชวน พี่เยี่ยนชิว มาดูนี่หน่อยสิ"
ในห้องทำงาน เสี่ยวซุนเปิดโน้ตบุ๊กขึ้นมา บนหน้าจอเป็นหน้าจอเปรียบเทียบรูปภาพสองใบ
ด้านซ้ายเป็นรูปถ่ายขาวดำบัตรประจำตัวที่เบลอมาก ขอบภาพเหลืองไปแล้ว ใบหน้ามองเห็นได้แค่โครงร่างคร่าวๆ ด้านขวาเป็นรูปถ่ายเก่าอีกใบ ความชัดเจนดีกว่าเล็กน้อย เป็นรูปครึ่งตัวของชายหนุ่ม
"นี่อะไรน่ะ?" เฉิงเยี่ยนชิวยื่นหน้าไปดู
"ด้านซ้ายคือรูปจากแฟ้มรหัส 'ลมเหนือ' ด้านขวาคือรูปที่ติดมากับทะเบียนคนหายของอำเภอเทียนสุ่ย มณฑลกานซู่ ปี 1960"
เสิ่นเป่ยชวนขมวดคิ้วเล็กน้อย: "รูปเบลอขนาดนี้ เราจะเปรียบเทียบยังไง?"
เสี่ยวซุนหัวเราะเบาๆ พิมพ์คีย์บอร์ดสองสามครั้ง บนหน้าจอมีข้อมูลและเส้นกำกับเพิ่มขึ้นมา
"AI จำลองโครงกระดูกใบหน้า" เขาพูด "งานที่ฉันทำอาทิตย์นี้ก็คืออันนี้แหละ การจดจำใบหน้าแบบทั่วๆ ไปใช้กับรูปเก่าคุณภาพแบบนี้ไม่ได้ เพราะรายละเอียดของใบหน้าหายไปหมด แต่โครงสร้างกระดูกไม่เปลี่ยน ความโค้งของสันคิ้ว ความสูงของโหนกแก้ม มุมของกราม สิ่งเหล่านี้เป็นลักษณะของกระดูก ไม่ค่อยได้รับผลกระทบจากความชัดเจนของรูป"