เสิ่นเป่ยชวนไปหาลู่เจิง
"ฉันอยากให้คุณช่วยเร่งเรื่องหนึ่ง"
ลู่เจิงฟังน้ำเสียงก็รู้ว่าเขาร้อนใจแล้ว "ว่ามา"
"จ้าวว่านหลี่ ทหารกองทัพอาสา หายตัวไปในเกาหลีเมื่อปี 1953 ภรรยาของเขาปีนี้เก้าสิบแล้ว สุขภาพแย่มาก อาจจากไปเมื่อไหร่ก็ได้ ฉันต้องใช้ช่องทางรับร่างวีรชนกองทัพอาสากลับประเทศเพื่อตามหาเขากลับมา แต่ขั้นตอนปกติเร็วสุดก็หนึ่งถึงสองเดือน"
"คุณอยากให้เร็วแค่ไหน"
"เร็วยิ่งดี สามสัปดาห์พอไหวไหม"
ลู่เจิงขมวดคิ้ว "สามสัปดาห์กระชั้นเกินไป เรื่องนี้เกี่ยวกับการประสานงานด้านการทูต การค้นหาของฝั่งเกาหลี การพิสูจน์เอกลักษณ์ การขนส่ง... ขั้นตอนไหนติดขัดก็เกินสามสัปดาห์ทั้งนั้น"
"ผมรู้" เสิ่นเป่ยชวนมองเขา "แต่คุณยายคนนั้นรอสองเดือนไม่ไหว"
ลู่เจิงมองแววตาของเสิ่นเป่ยชวน ในนั้นแฝงสีหน้าที่เขาคุ้นเคยเหลือเกิน ไม่ใช่การร้องขอ แต่เป็นความแน่วแน่ที่บอกว่า "เรื่องนี้ต้องทำให้ได้"
"ได้" ลู่เจิงหยิบโทรศัพท์ "ผมจะติดต่อฝ่ายทหารให้ช่วยผลักดันให้ แต่ทางคุณก็อย่าอยู่ว่าง เตรียมเอกสารให้ครบถ้วน อย่าให้พวกเขาต้องรอเรา"
"กำลังเตรียมอยู่"
ทั้งสองแยกย้ายกันทำ
ทางเสิ่นเป่ยชวน เฉิงเยี่ยนชิวทำงานล่วงเวลาเพื่อจัดเรียงเอกสารทั้งหมดของจ้าวว่านหลี่ให้เป็นคำร้องอย่างเป็นทางการ ทั้งข้อมูลประจำตัว หมายเลขหน่วยทหารตอนหายตัวไป พื้นที่ที่พบเห็นครั้งสุดท้ายโดยคร่าว ข้อมูลครอบครัว และคำให้การพยาน