เฉิงเยี่ยนชิวใช้เวลาสืบประวัติของจ้าวว่านหลี่ไม่ถึงหนึ่งวัน
กองพลที่ XX กองร้อยที่ XX ทหารพลทหาร ปี 1953 เดินทางตามหน่วยเข้าเกาหลีเพื่อเข้าร่วมรบ หลังยุทธการซางกานหลิ่ง ระหว่างการเคลื่อนย้ายที่มั่นครั้งหนึ่ง พลัดหลงกับหน่วยหลัก นับแต่นั้นก็ไร้วี่แวว ระบุในประวัติว่า: "สูญหาย สันนิษฐานว่าเสียชีวิตในสนามรบ"
คำว่า "สันนิษฐานว่าเสียชีวิตในสนามรบ" สะดุดตาเป็นพิเศษ
สันนิษฐาน แปลว่าไม่แน่ใจ ไม่แน่ใจก็คือไม่พบร่าง ไม่พบร่างก็หมายความว่าคนคนนี้หายไปเจ็ดสิบปีโดยไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดี
เฉิงเยี่ยนชิวตามรอยข้อความที่ฝากไว้ในอินเทอร์เน็ตจนพบแอคเคาท์ของผู้โพสต์ ติดต่อไปจึงรู้ว่าคนที่ช่วยโพสต์คือหลานชายของคุณยาย ชื่อจ้าวหยาง อายุสามสิบต้นๆ เปิดร้านอาหารเล็กๆ ในตัวอำเภอ
"ยายให้ผมโพสต์" จ้าวหยางพูดในโทรศัพท์ "ยายใช้มือถือไม่เป็น เลยให้ผมช่วยพิมพ์ ทุกคำที่ยายพูดผมไม่ได้เปลี่ยนเลย"
เฉิงเยี่ยนชิวถามว่า "ตอนนี้คุณยายสุขภาพเป็นยังไงบ้าง"
จ้าวหยางเงียบไปสองวินาที "ไม่ค่อยดีครับ ปีนี้เก้าสิบแล้ว หน้าหนาวปีที่แล้วเข้าโรงพยาบาลรอบหนึ่ง ปอดเริ่มไม่ค่อยดีแล้ว ตอนนี้นอนอยู่เป็นส่วนใหญ่"
หัวใจของเฉิงเยี่ยนชิวจมดิ่งลงเล็กน้อย
"ขอพูดโทรศัพท์กับคุณยายได้ไหม"
"ได้ครับ เดี๋ยวผมเอาไปให้"
ในสายได้ยินเสียงกรอบแกรบ แล้วก็เป็นเสียงของจ้าวหยาง "ยาย มีคนอยากคุยกับยายนะ เป็นคนที่ตามหาคนให้ยายนั่นแหละ"