เช้าวันรุ่งขึ้น เฉิงเยี่ยนชิวก็ติดต่อกลับไปหาลุงหม่า
คราวนี้เป็นวิดีโอคอล เธอให้เสี่ยวซุนคอยช่วยงานด้านเทคนิคอยู่ข้าง ๆ
ลุงหม่าในจอตัวเล็กผอม นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ ด้านหลังเป็นผนังดินของบ้านเก่าในหมู่บ้าน
“ลุงหม่าคะ เรื่องเมื่อวาน ฉันยังมีอีกสองสามคำถามอยากถามนะคะ ลุงลองค่อย ๆ นึกดูนะ”
“ได้ ๆ ถามมาเลย”
“คืนนั้นคนสองคนที่เข็นคุณหลี่ฉางเกิงขึ้นรถ ลุงพอจะเห็นหน้าตาพวกเขาไหมคะ”
ลุงหม่ารีดวงตาพลางคิดอยู่ครู่หนึ่ง “มืด ๆ มิด ๆ ดูไม่ค่อยชัดหรอก แต่ฉันจำได้ว่าคนหนึ่งสูงคนหนึ่งเตี้ย คนสูงนั่นดูเหมือนใส่เครื่องแบบทหาร มีอะไรห้อยอยู่ที่เอว”
“ใส่เครื่องแบบทหารเหรอครับ”
“ใช่ ฉันจำได้ว่าแขนเสื้อมีแถบ ตอนนั้นยังเด็กไม่รู้เรื่อง โตมาถึงรู้ว่าเป็นนายทหาร”
เฉิงเยี่ยนชิวกับเสี่ยวซุนสบตากันแวบหนึ่ง
“แล้วพวกเขาพูดอะไรกันบ้างไหมคะ ลุงได้ยินอะไรบ้าง”
“คุณฉางเกิงเอาแต่ตะโกนว่า ‘ปล่อยฉันนะ’ ‘พวกคุณจะทำอะไร’ สองคนนั้นไม่พูดอะไรกันสักเท่าไหร่ ออกแรงลากอย่างเดียว หลังจากนั้นคนสูงนั่นดูเหมือนจะพูดประโยคหนึ่ง ทำนองว่า ‘หยุดตะโกนได้แล้ว ตะโกนไปก็ไร้ประโยชน์’ แล้วก็จับคนยัดขึ้นรถ”
“รถเป็นแบบไหนคะ”
“รถทหาร แบบสีเขียวนั่น”
ปากกาของเฉิงเยี่ยนชิวเขียนบนกระดาษรวดเดียว
“ลุงหม่า ทีหลังล่ะคะ ลุงเคยเล่าให้ใครฟังบ้างไหม”
ผู้เฒ่าส่ายหน้า สีหน้าเหมือนรู้สึกผิด “ไม่มี ตอนนั้นหน่วยงานก็แจ้งมาว่าหลี่ฉางเกิงหนีทัพไปแล้ว พ่อบอกให้อยู่เงียบ ๆ อย่าไปยุ่งเรื่องชาวบ้าน ฉันก็เลย… ไม่เคยพูดเลย”