ถังเปาไม่ได้บอกเหอเสี่ยวปิงว่า "ฉันรู้เรื่องพ่อของเธอ"
เธอไม่พูดอะไรเลย
เธอแค่มาถึงห้องเรียนทุกเช้าแล้วพูดกับเขาคำเดียวว่า "อรุณสวัสดิ์"
เหอเสี่ยวปิงตอนแรกไม่ตอบ วันที่สามเริ่มพยักหน้า วันที่ห้าเริ่มกระซิบ "สวัสดี"
เธอก็แค่ตอนพักใหญ่จะเดินเข้าไปข้าง ๆ เขาถามคำหนึ่งว่า "ออกไปกระโดดเชือกไหม"
สองสามครั้งแรกเหอเสี่ยวปิงส่ายหัว
เธอก็ไม่ฝืนใจ วิ่งออกไปเล่นเอง
สัปดาห์ที่สอง เหอเสี่ยวปิงเป็นครั้งแรกที่ไม่ได้ส่ายหัว
เขาพูดว่า "ผมกระโดดไม่เป็น"
ถังเปายิ้มออก "ไม่เป็นฉันสอนเธอเอง ไป"
เธอดึงแขนเขาออกไปข้างนอกเลย เหอเสี่ยวปิงถูกดึงจนเกือบล้ม ใบหน้าแวบผ่านแววตาที่ไม่รู้ว่าเรียกว่ารอยยิ้มได้ไหม
กระโดดเชือกเขาไม่ถนัดจริง ๆ ติดเชือกตลอด ถังเปาก็ไม่หัวเราะเขา แค่ตะโกนอยู่ข้าง ๆ ซ้ำ ๆ ว่า "กระโดด กระโดดเลย"
เหอเสี่ยวปิงถูกเธอบัญชาการให้กระโดดได้ยี่สิบกว่าครั้ง หน้าแดงก่ำ
"เห็นไหม เป็นแล้วใช่ไหม" ถังเปาตบมือ