โครงการก่อตั้งขึ้นปีที่ห้า
ในที่ประชุมสรุปผลงานปลายปี เฉิงเยี่ยนชิวยืนอยู่หน้าโปรเจกเตอร์กำลังอ่านตัวเลข ห้องประชุมทั้งห้องเงียบจนเข็มตกได้ยิน
“จนถึงสิ้นเดือนนี้ โครงการเส้นทางกลับบ้านของวีรชน ยืนยันและนำร่างวีรชนกลับบ้านได้รวม 503 ราย”
ห้าร้อย
ตัวเลขนี้จากปีแรก 78 ราย เพิ่มขึ้นมากกว่าหกเท่า
เฉิงเยี่ยนชิวพลิกไปหน้าถัดไป “ในจำนวนนี้พบผ่านพิกัดเพลงพื้นเมืองโดยตรง 78 ราย พบผ่านการขยายเบาะแส 141 ราย พบผ่านซากปรักหักพังหน่วยทหารเลือดเหล็ก 120 ราย พบผ่านเครือข่ายรายงานทั่วประเทศยืนยัน 164 ราย”
เธอปิดแฟ้มเอกสาร แล้วมองไปที่เสิ่นเป่ยชวนซึ่งนั่งอยู่แถวหน้า
“ห้าปีที่แล้ว เด็กอายุสามขวบครึ่งคนหนึ่งเดินเข้าประตูเขตทหารและร้องเพลงหนึ่งเพลง ห้าปีต่อมา วีรชนห้าร้อยนายได้เริ่มเดินทางกลับบ้านเพราะเพลงนั้น”
เธอหยุดครู่หนึ่ง
“นี่ไม่ใช่ปาฏิหาริย์ นี่คือคำมั่นสัญญา”
ในห้องประชุมมีเสียงปรบมือดังขึ้น ไม่ดังนักแต่หนักแน่น ทุกคนปรบมืออย่างจริงจัง
เสิ่นเป่ยชวนนั่งอยู่กับที่ ไม่ยืนขึ้นและไม่ปรบมือ แค่พยักหน้าเล็กน้อย
เมื่อเสียงปรบมือเงียบลง ลู่เจิงก็ยืนขึ้น
วันนี้เขาใส่ชุดประจำการทางการ หน้าอกประดับเหรียญเกียรติยศที่ส่องแสงระยิบระยับใต้แสงไฟ
“ผมจะประกาศเรื่องหนึ่ง” เสียงของลู่เจิงยังคงมั่นคงเหมือนเดิม “ได้รับการอนุมัติจากผู้บังคับบัญชา เดือนหน้าผมจะย้ายไปดำรงตำแหน่งรองผู้บัญชาการเขตทหารบี ตำแหน่งหัวหน้ากองพันรบพิเศษจะให้สหายเจิ้งเทารับช่วง”