วันที่สี่
เจ็ดโมงเช้า โทรศัพท์ของลู่เจิงดัง
เป็นเถ้าเฉิน
“ผู้การลู่ ทุกอย่างพร้อมแล้ว วันนี้สิบโมงเช้าลงมือ”
ลู่เจิงกำลังแปรงฟันอยู่ มีฟองยาสีฟันเต็มปาก พูดคลุมเครือว่า “ดี” แล้วคายฟองทิ้งถึงได้พูดว่า “ถ้าไม่มีอะไรติดขัด นานแค่ไหนถึงคุมตัวได้”
“วันนี้เขามีประชุม เก้าโมงครึ่งอยู่ที่ห้องทำงาน คนเรามาถึงอำเภอแล้ว สี่ทุ่มตรงบุกเข้าไปเลย เขาไม่รอดแน่”
“บัญชีล่ะ”
“อายัดตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว พาสปอร์ตก็ถูกควบคุม แม้จะคิดหนีก็ออกนอกประเทศไม่ได้”
ลู่เจิงถอนหายใจยาว “ดี ได้ผลยังไงบอกฉันเป็นคนแรก”
“ไม่มีปัญหา”
วางสาย ลู่เจิงเดินออกจากห้องน้ำ
ซ่งชิงหว่านกำลังต้มโจ๊กในครัว หันมองเขา “โทรศัพท์ใคร”
“เรื่องงาน” ลู่เจิงเดินเข้าไป จูบแก้มเธอเบาๆ “วันนี้จะมีข่าวดี”
ซ่งชิงหว่านดูสีหน้าก็รู้ว่าเรื่องอะไร ไม่ถามต่อ พยักหน้า
ถังเปายังไม่ตื่น เจ้าตัวน้อยนอนหลับระเริง ตัวพลิกขวางเตียง ผ้าห่มถูกถีบตกพื้นนานแล้ว ซ่งชิงหว่านไปห่มให้ ถังเปาครางเบาๆ พลิกตัวนอนต่อ