วันเปิดเทอมแรกของเทอมสอง ชั้นปีที่สาม มีการสลับที่นั่ง
เพื่อนร่วมโต๊ะคนใหม่ของถังเปาเป็นเด็กผู้ชายที่ก่อนหน้านี้เธอไม่ค่อยได้สังเกตเท่าไหร่ ชื่อเหอเสี่ยวปิง
การบอกว่าไม่สังเกตคงไม่ใช่คำที่ถูกต้องนัก น่าจะบอกว่าเหอเสี่ยวปิงดูไม่เด่นเลยต่างหาก
ตัวเขาผอมเล็ก นั่งเงียบไม่พูดอะไรสักคำ พอเลิกเรียนก็ไม่ออกไปไหน เอาแต่นอนฟุบอยู่ที่โต๊ะหรือไม่ก็อ่านหนังสือคนเดียว ไม่เคยเล่นกับใครเลย และก็ไม่มีใครชวนเขาเล่นด้วย
ไม่ใช่ว่าเขาถูกกีดกัน แต่เขาเลือกที่จะเก็บตัวเองต่างหาก
ถังเปาแบกกระเป๋าหนัก ๆ ไปนั่งที่โต๊ะ วางกล่องดินสอลงบนโต๊ะดังโครม พร้อมพูดว่า "ไง ฉันชื่อเสิ่นถังเปา ต่อจากนี้เราก็เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะกันแล้วนะ"
เหอเสี่ยวปิงเงยหน้าขึ้นมามองเธอแวบหนึ่ง พยักหน้าให้ทีหนึ่ง แล้วก็ก้มหน้าลงอีกครั้ง
ถังเปาไม่ได้คิดอะไรมาก เอาแต่เก็บข้าวของของตัวเอง
วันนั้นก็ผ่านไปแบบนี้
วันที่สองก็เช่นกัน วันที่สามก็ด้วย
เหอเสี่ยวปิงเป็นแบบนี้ทุกวัน เข้าเรียนก็ฟังอาจารย์ พักเบรกก็ฟุบโต๊ะ เลิกเรียนก็เดินกลับบ้านเป็นคนแรก ไม่พูดกับใคร ไม่สบตาใคร
ถังเปาอึดอัดอยู่ได้สามวัน ในที่สุดก็ถึงขีดสุด