การผ่าตัดถูกจัดไว้ในอีกสามวัน
สามวันนี้เสิ่นเป่ยชวนไม่ไปไหนเลย อยู่บ้านกับถังเปา
การพลัดพรากกว่าสองปีทำให้พ่อลูกคู่นี้มีความผูกพันที่อธิบายไม่ถูก ถังเปาเหมือนเจ้าเงาะน้อยที่เดินตามหลังเขา พ่ออยู่ในห้องนั่งเล่น เธอก็อยู่ในห้องนั่งเล่น พ่อไปครัวรินน้ำ เธอก็เดินตามไปครัว
แม้แต่เข้าห้องน้ำก็ยังเฝ้าอยู่หน้าประตู
"พ่อเสร็จยังคะ"
"ใกล้แล้ว"
"พ่อไม่ได้หนีออกทางหน้าต่างไปแล้วใช่ไหม"
เสิ่นเป่ยชวนทั้งขำทั้งอึ้ง "นี่ชั้นสองนะ พ่อกระโดดลงไปไม่ได้หรอก"
"งั้นพ่อก็รีบออกมาเถอะ"
ซ่งชิงหว่านทนดูไม่ไหวแล้ว "ถังเปา พ่อเข้าห้องน้ำ หนูเลิกเฝ้าได้ไหม"
ถังเปาส่ายหน้า ดูจริงจังมาก "ไม่ได้ค่ะ เกิดพ่อหายตัวไปอีก"
ซ่งชิงหว่านรู้สึกปวดใจขึ้นมา เลยไม่ได้พูดอะไรอีก
เสิ่นเป่ยชวนออกมาแล้วนั่งยอง ๆ ลงพูดกับถังเปา "ถังเปา พ่อสัญญากับหนูแล้ว จะไม่ไปแล้ว หนูเชื่อพ่อไหม"
ถังเปาพยักหน้า แต่มือเล็ก ๆ ก็ยังคว้ามือเขาไว้
"เชื่อค่ะ แต่ถังเปายังอยากเดินตาม"
เสิ่นเป่ยชวนยิ้ม "ได้เลย ตามมาเถอะ"
สามวันนี้ถังเปาอยากให้เขาทำอะไรเขาก็ทำตาม อยู่เป็นเพื่อนหนูวาดรูป ดูการ์ตูน นั่งเล่นบล็อกไม้บนพรมในห้องนั่งเล่น ถังเปาสร้างบ้านหลังเล็กที่เอียง ๆ หลังหนึ่ง ชี้แล้วพูดว่า "นี่คือบ้านของถังเปากับพ่อ อันเล็กคือห้องของถังเปา อันใหญ่คือของพ่อ"
เสิ่นเป่ยชวนบอกว่าสวยจัง
ถังเปายังต่อตุ๊กตาตัวเล็กอีกตัววางไว้ข้างบ้าน "นี่พ่อ อยู่บ้านแล้วไม่ไปไหนแล้ว"
เสิ่นเป่ยชวนมองตุ๊กตาที่ทำจากบล็อกไม้ตัวนั้น อยู่ ๆ ก็รู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาที่ขอบตา